Ralph Meyer & Xavier Dorison, "Undertaker 1: De goudvreter"

Western de luxe

Van 'netjes', over 'dik in orde' tot 'we kunnen niet wachten op deel twee'. Zie daar het verhaal van 'Undertaker 1: De goudvreter'.

Voor wie het Engels niet volledig machtig is: undertaker wil zoveel zeggen als begrafenisondernemer. Of, omdat dit het Wilde Westen is: doodgraver. Lijkenbezorger. Een duister beroep, dus. Eentje waar de meeste mensen liefst niets mee te maken hebben. Nu niet, en vroeger al helemaal niet. Of, zoals Jonas Crow – de undertaker uit deze strip – het zelf zegt: 'De mensen mogen ons niet. Wij zouden de dood verspreiden, zoals anderen de pokken. We schijnen ook te stinken en ongeluk te brengen...'

Je moet het dus maar willen doen. Crow lijkt er alvast geen problemen mee te hebben. Hij geniet van zijn rol als outsider. De lonesome cowboy die geen echte cowboy is. De eenling, met als enige vriend een gier. De man die leeft in zijn lijkenkoets en gaat naar waar een dode wacht op zijn kist.

In dit verhaal trekt Crow naar Anoki City, een mijnwerkersdorpje waar ene Joe Cusco de plak zwaait. Deze Cusco zou nood hebben aan een begrafenis, of zo lijkt het toch. Als Crow in Anoki arriveert, is alles net dat beetje anders. Waar is de dode? Wat is de rol van al die mijnwerkers? En wat is er met al het goud gebeurd?

Een boeiend verhaal, zonder meer, met Crow als hoofdattractie. Toegegeven: het principe van de eenzame cowboy in de rode kale badlands van het Wilde Westen, is niet echt origineel. Maar het werkt wel. Zeker als de personages net dat beetje mysterieuzer zijn als gewoonlijk. Als het verhaal net dat beetje dieper snijdt, net dat beetje beter opgebouwd. En zeker als het einde zoveel meer is als je ooit had durven hopen.

Dat einde is een cliffhanger van formaat. Onze adem werd meer dan eventjes weggenomen. Het laatste plaatje van de gier... Laat deel twee snel verschijnen!

Het helpt natuurlijk dat de tekeningen zo goed zijn als hier het geval is. Het gerucht doet de ronde dat striplegende Giraud – auteur-tekenaar van de western-classic 'Blueberry' – bij zijn dood een deel van zijn talent aan Ralph Meyer heeft overgelaten. Het zou kunnen. De stijl is gelijkend – realistisch, stevig, vlot, met veel gevoel voor sfeer. Prachtige schaduwen, felle zon in een stoffige woestijn, akelig hoge en gammele bruggetjes, bliksems in de bergen... De tekeningen maken de strip. Doen het Wilde Westen beven – de Undetaker leven.

Of 'Undertaker' meteen zo klassiek is als 'Blueberry'? Nou, nee. Natuurlijk niet. Dit is nog maar het eerste deel. De toekomst zal de reputatie bepalen. Maar dat het een fameus boeiend begin is, staat vast.

Veel beter dan gemiddeld dus. Dat de toekomt de hoop op glorie moge bevestigen.