Rébecca Dautremer, 'Het bos slaapt'

Stadsbewoners in een jarenlange sluimertoestand

‘Een bijzondere kijk op het verhaal van Doornroosje’, zo luidt de ondertitel van dit fascinerende prentenboek. Een duidelijke aanwijzing in de richting van een adaptie; de titel zelf zorgt daarentegen voor enige verwarring. De setting van dit sprookjesachtige verhaal is een stadje genaamd ‘Le Bois’. Geen slapend bos dus, wel stadsbewoners in een jarenlange sluimertoestand. Dat blijkt overigens al op de betoverende, wat mysterieus aandoende voorflap: een straatveger wordt als verstild figuur geportretteerd. Hij is tijdens z’n werk in slaap gevallen, omringd door karmozijnrode bladeren van de wilde wingerd, een terugkerend motief. Kleurrijke affiches voor sportwedstrijden dateren het verhaal in 1916, al lijkt dat eerder een wat gratuite tijdsaanduiding.  

Via twee getekende figuurtjes leidt Dautremer ons haar sprookjesachtige universum binnen dat al 100 jaar in diepe slaap ondergedompeld is. Een ‘krankzinnig lange tijd’. Een wijze, oudere man fungeert als gids voor z’n jongere kameraad:

            “En luister goed, want je kunt hier zo goed als niks horen.

             Alleen wat opwaaiend stof, en dat maakt bijna geen geluid.”

De twee personages worden tot enkele lijntjes herleid en vormen zo een opvallend contrast met de hen omringende wereld in ‘Het Bos’. Voorbeelden zijn de realistisch uitgewerkte close-ups van dieren, zoals een vlinder, een kikker en een konijn, volledig in zichzelf gekeerd. Beide mannen dringen steeds dieper in deze mysterieuze setting door. Ze ontmoeten een keur aan ingeslapen mensen en dieren, zoals ingedommelde kinderen in het park, twee geliefden, tegenstanders in een bokswedstrijd en zelfs muzikanten in het orkest:

                                    “ Al dat ademen, al dat snurken.

                                      Alsof iedereen aan het leeglopen is.”

Door het buitenformaat en sterk kleurencontrast komen de figuren bijzonder goed tot hun recht. Sobere tinten worden met helblauw en felrood afgewisseld. Het resulteert in ragfijne illustraties die tot in de kleinste details zijn uitgewerkt. Hoewel Dautremer verstilde en ingeslapen figuren verbeeldt, gaat er onmiskenbaar een natuurlijke souplesse van haar beelden uit.

De oude man beseft dat de bewoners enkel nog op een weloverwogen gebeurtenis wachten alvorens te kunnen ontwaken. Doornroosje –een beeldschone bloemenverkoopster – blijkt al gevonden, maar waar komt de prins vandaan? En een echte kus uit liefde? Daar weet Dautremer wel raad mee, zodat haar verhaal net zoals het sprookje een happy end kent. Eentje dat alweer schitterend wordt vormgegeven.

Blikvangers in deze bewerking zijn de paginagrote illustraties. Bij monde van haar personages pleit Dautremer wel voor een zintuiglijke benadering; ze nodigt uit tot het observeren, aanschouwen, beluisteren van de taferelen in Le Bois.. De tekst blijft echter te eenvoudig om die hooggespannen verwachting ook waar te maken. Een enkele woordspeling verrast wel, bv. een filmaffiche die trots ‘The Big Sleep’ aankondigt of het ironisch commentaar van de wijze man die het bestaan van ‘kwade feeën en vloeken’ kritisch in vraag stelt:

            “Lijkt me vermoeiend… elke keer dat je zin hebt in een dutje zo’n vloek moeten oproepen…”

Maar dit is slechts een opmerking in de marge; Dautremer is geen auteur, wel illustratrice, en in dat metier behoort ze al jarenlang tot de wereldtop. Haar fascinerende, wat mysterieuze prenten in ‘Het bos slaapt’ bevestigen dat talent nogmaals.

 Vanaf 5 jaar

 

 

Details Fictie
Auteur/illustrator: Rebecca Dautremer
Uitgeverij: Davidsfonds
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
64