Pim Bos, 'Tremen'

Kunstexperiment slaat de plank mis

Stijlvol, strak en geheel wit met een licht vervreemdende tekening: toen we de omslag van 'Tremen' zagen, waren we geïntrigeerd. Vormgeving van mooie boeken kun je duidelijk aan uitgeverij Blloan over laten. Het lovende voorwoord van Philippe Druillet wist onze verwachting alleen maar naar een hoger niveau te tillen. Dit zou iets heel bijzonders worden.

'Tremen' is een strip zonder woorden. Geen enkele tekst, behalve het eerder genoemde voorwoord en het afsluitende nawoord van Marco Caro. Alhoewel de strip opgedeeld is in drie delen, is er van een echt verhaal geen sprake. Sterker nog, het eerste 'hoofdstuk' doet eerder aan als artbook dan als stripboek. Een mensachtige figuur die later de hoofdpersoon blijkt te zijn, reist op de rug van een wezen - een mengeling van een giraffe en het gemaskerde monster uit 'Spirited away' - door een grijs-grauwe wereld. De hoofdpersoon en zijn rijdier zijn niet volledig organisch omdat zij zich tijdens hun reis moeten opladen. Er wordt een museum bezocht, waar blijkt dat deze wereld er eentje is met een vrij agressieve en autoritaire wethandhaving. Er wordt gevlucht, gevochten en er is een strand waar wezens op brute wijze worden gedood. 

Het mag duidelijk zijn, een coherent verhaal is niet te vinden in dit werk van Pim Bos. Bos wil niks vertellen, maar wil dat de lezer zijn eigen verhaal maakt met de platen en situaties die hij schetst. Het zijn momentopnames die als enige verbinding de hoofdpersoon en zijn rijdier hebben. Het lijkt af en toe dan ook meer op een bundeling van verschillende uitwerkingen van hetzelfde idee. Alsof dit de conceptfase is van Bos, en dat het echte verhaal later gaat komen. 

Wat wel helder is, is dat Bos een getalenteerd tekenaar is, of beter gezegd een kunstenaar. Elke plaat is sferisch en prachtig vormgegeven. Wars van kleur speelt Bos met grijstinten en zijn gebruik van licht en schaduw is van enorm hoog niveau. Of je het mooi vindt, is uiteraard een kwestie van smaak. Het duurde even, maar we begonnen het steeds meer te waarderen. Het helpt als je 'Tremen' niet meer ziet als een stripboek, maar als een koffietafelboek in de stijl van de Taschen-boeken die vroeger bij je chique tante op het koffietafeltje lagen. Er moet doorheen gebladerd worden, af en toe stil worden gekeken naar een pagina, je verwonderend over het detail en de bijna gruwelijke monsterlijke wezens in deze brute wereld. 

Na het lezen van het nawoord van Marc Caro volgden we zijn advies en bekeken een ouder project van Pim Bos, 'Ghozer'. En één ding is duidelijk, dit is een kunstenaar in de trant van H.R. Geiger: stijlvol, creepy, duister en vervreemdend. Het is dan ook moeilijk om een oordeel over 'Tremen' te geven, omdat we het niet als stripboek zagen en dan ook niet als zodanig zouden moeten beoordelen. Echter, het is wél een stripboek en als stripboek is het naar ons inziens niet geslaagd. Het is een boek vol prachtige kunst, zonder verhaal. En dat is als kunstexperiment een prima uitgangspunt, maar als stripboek slaat het de plank mis.

Details Strips
Tekenaar: Pim Bos
Uitgeverij: Blloan
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
64