Philippe Diepvents, 'Vallen in liefde'

Geen betere titel denkbaar

Twee jaar na het veelbelovende debuut van Philippe Diepvents, ‘Bobby Ewing Blues’, heeft de man een boek gepubliceerd met een al minstens even intrigerende titel als diens voorganger. ‘Vallen in liefde’, zo heet Diepvents’ nieuwste roman en al snel blijkt dat er meer achter die titel zit dan een iets te letterlijke, in het Nederlands haast onlogische vertaling uit het Engels. Vallen in liefde, dat doet immers altijd (minstens) een beetje pijn en laat pijn en liefde in al hun vormen nu net centraal staan in dit sterke boek.

Aan het begin van het verhaal vinden we Holly terug, die je, zo blijkt al snel, als verteller doorheen het boek zal begeleiden. Dat is min of meer Holly’s plicht in de overgangsfase tussen leven en dood waarin ze zich bevindt. Dat Holly dood gaat en dat eigenlijk al is, dat staat vast. Van bij het begin word je haast bij de keel gegrepen door de manier waarop Holly’s levenseinde beschreven wordt.

In wat volgt, vertelt Holly je wat er aan haar dood is voorafgegaan: vier personen spelen elk op hun eigen manier een cruciale rol in Holly’s leven en dood. Er is Holly’s beste vriendin Stella, al liggen haat en liefde soms gevaarlijk dicht bij mekaar. Er is ook Dirk, de man die op het eerste zicht een toevallige passant lijkt te zijn, maar veel meer is dan dat. Gaston, die niet voor niets de man met het pistool wordt genoemd en Erwin, die evenmin per toeval op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. 

Van alle vier krijg je gaandeweg het soms tragische verhaal te lezen en zo wordt gaandeweg ook Holly’s verhaal gevormd. De manier waarop de vier personages geleidelijk aan doorheen de roman met mekaar in contact komen, is bijzonder, uitermate vlot om te lezen en zorgt bij momenten voor een gevoel van verbazing. De verhalen raken steeds meer verweven, tot je haast als vanzelf bij de ontknoping aanbelandt. In die ontknoping zelf krijg je dan ook nauwelijks nog nieuwe informatie te lezen, maar breit Diepvents wel een mooi einde aan zijn roman.

Ook in zijn tweede boek schuwt Diepvents enige maatschappijkritiek niet, al wordt het misschien allemaal iets milder duidelijk gemaakt dan in ‘Bobby Ewing blues’. Dat neemt niet weg dat de passages over de rivaliteit tussen twee politieke figuren (de Leider en de Kaaiman) en alles wat daarbij komt kijken, op een niet zo subtiele manier aanzet tot nadenken. Ook Holly’s laatste woorden en schrijfsels zijn niet van enige relativering en zelfs cynisme gespaard. 

Ondanks de zware onderwerpen - liefde, pijn en uiteindelijk dood- wordt het boek nergens overdreven zwaar of onleesbaar en dat is uiteraard volledig Diepvents’ verdienste. Van zijn schrijfstijl waren we in het eerste boek al fan en dat is na het lezen van ‘Vallen in liefde’ niet veranderd. Waarom dit boek dan toch een ster minder krijgt? Deze roman heeft ons wel geraakt, maar niet verpletterd. Wel ontroerd, maar niet overdonderd. Sommige van de plotwendingen waren daarvoor misschien net iets te vergezocht, terwijl over andere aspecten dan weer iets meer in detail verteld had mogen worden. 

Twee kleine kanttekeningen dus, bij wat verder een positieve indruk is geworden. ‘Vallen in liefde’, een betere titel had dit boek niet kunnen hebben: verliefdheid kan grote en soms pijnlijke gevolgen hebben. Dat heeft Philippe Diepvents in zijn tweede roman wederom treffend mooi beschreven.

 

Details Fictie
Uitgeverij: Manteau
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
231