Peter Minten, 'Het aarzelen van de tijd'

De absurditeit van het alledaagse

Het universum dat Peter Minten in 'Het aarzelen van de tijd' boetseert, is bevolkt met verknipte personages. Ze zwerven rond in eenzaamheid, een stugge zoektocht naar een vrijer bestaan. Het debuut van Minten illustreert de kracht én de kwetsbaarheid van het korte verhaal.

Een bekroning voor het korte verhaal, zo verwoordde auteur Annelies Verbeke haar vreugde voor de huidige laureate van de Nobelprijs voor de literatuur, Alice Munro. De Man Booker International Prize van dit jaar was ook al voor een schrijfster van korte verhalen, Lydia Davis. Ook bij ons zinderen die internationale bekroningen zachtjes na. Boekhandel Limerick organiseert op 10 november een heus korte verhalenfestival. Peter Minten is een van de auteurs op de affiche van dat festival.

In het eerste verhaal van de bundel, 'Stadspark', stappen een man en zijn vriendin een frietkraam binnen. Het is rond sluitingstijd en de uitbaatster neemt een bestelling op, min of meer tegen haar zin. Vroeger woonde ze elders in de stad, een andere wereld begrensd door het park. 'Ik wist dat ik iets merkwaardigs aan haar zag,' aldus de man. Het blijkt een constante in Mintens verhalen, verguisde personages. Verder gebeurt er niet zoveel, de vriendin loopt misnoegd naar hun hotelkamer, de man gaat haar achterna en vindt haar terug op balkon. Met slechts enkele elementen schetst Minten een groezelig klimaat, verweesd blijf je als lezer achter. Wat speelt tussen hen? De man verankert hun lichamen met een sjaal aan de balustrade, terwijl de wind raast boven hun hoofd. Het is een touchante metafoor die hun rusteloze natuur verbeeldt.

Comateuze relaties, ongerieflijke stiltes, een spaarzame verhaallijn: met die bouwstenen roept Minten ook in 'Hoogland' een beklemmende sfeer op. Het desolate landschap dat Tom en Britt doorsnijden injecteert hun relatie niet met de nodige zuurstof. Als ze halt houden aan een kraal, beent Britt onmiddellijk weg. Een paar herders zijn druk in de weer met hun dieren. 'Met hun baarden en verwarde haren leken ze geboren uit de verboden liefde tussen vrouwen en schapen.' Het is een Bijbels tafereel met een ongelooflijke zeggingskracht. Helder is Mintens taal, de beelden die hij oproept verraderlijk eenvoudig. Hij vat de onmogelijkheid van een gezamenlijke toekomst voor Tom en Britt in een paar woorden. Het onuitgesprokene wordt tastbaar. 'De schaduwen van hun handen gleden over hun borden." Een trefzekere stilist dus, Peter Minten.

Niet alle verhalen kunnen overtuigen. In 'Zaterdag' staat er te weinig op het spel. Van een man die zijn ex opzoekt komen we te weten dat hij een masseur is. Als ze wordt opgebeld loopt ze gehaast naar de slaapkamer. 'Haar stem klonk vrouwelijk.' Het verhaal deelt te veel kenmerken met een schrale mededeling. De optasting van clichématige ideeën maakt weinig los. Ook 'Nieuwe nomaden' hapert. Te nadrukkelijk brengt Minten de drang van de protagonist onder woorden om zijn verstikkende leven te ontvluchten. Het verhaal, het laatste van de bundel, valt uiteen in losse fragmenten. De afstand tussen de personages voelt kunstmatig aan. Het is een vaststelling die eveneens opgaat voor de verhaallijnen. Alsof hij de plot van een novelle in het korte verhaal wilde persen.

'Het aarzelen van de tijd' is een lappendeken van verhalen, sprookjes ('Gele lis') en bevreemdende wanen ('Getallenstelsel'). Bij vlagen laat Minten zien dat hij het korte verhaal in de vingers heeft.

Details Fictie
Auteur: Peter Minten
Uitgeverij: De Geus
Jaar:
2013
Aantal pagina's:
125