Pascal Rabaté & David Prudhomme, De Maria van plastic

Hallelujah

‘De Maria van plastic' werd op het stripfestival van Angoulême van 2007 uitgeroepen tot één van de meest essentiële beeldverhalen van dat jaar. Eindelijk is het in Nederlandse vertaling verschenen, klaar om hier één van de essentiële vertaalde beeldverhalen van het jaar te worden.

Een doodnormaal provinciedorpje temidden van Frankrijk. Drie generaties Garnier wonen samen in één huis. Oma Emilie keert terug van een busuitstapje naar Lourdes. Wanneer ze ziet dat dochterlief haar zonder manlief Edouard staat op te wachten, breekt de zoveelste ruzie los tussen oma en opa Garnier. Supervrome Emilie plaatst haar meegebrachte kitscherige Mariabeeldje resoluut bovenop de tv, waarop Edouard, een verstokte communist, een portret van Lenin aan de muur erachter spijkert. Even later begint de Maria van plastic tranen van bloed te huilen.

Dit is de aanzet voor een strip die zijn sterkte vooral uit de herkenbaarheid moet halen. Rabaté koos de Loirestreek, zijn geboortestreek, als decor voor zijn scenario. Prudhomme, wiens roots daar ook liggen, kon zich hier perfect in vinden en dat mérk je. De immens doordeweekse familie Garnier en hun kleingeestelijke omgeving werden met zoveel liefde geportretteerd, dat er wel iets persoonlijks voor de makers aan vast moet hangen.

Even de aandacht naar die familie Garnier. Moeder des huizes Françoise blijft clichématig thuis om voor het huishouden te zorgen terwijl manlief als klusser werkt. Haar broer woont twee huizen verder en haar immens katholieke moeder en brompot van een immer in zijn schuurtje vertoevende vader, wonen bij haar in. Dan zijn er nog de twee kinderen, die in feite niet echt een diepe invloed hebben op het gezinsleven. Een doodgewoon gezin, maar Prudhomme en Rabaté maken ze immens boeiend via subtiele bewegingen, gebaren en sterke dialogen. Hun gedrag is diepmenselijke en realistisch: hier zijn dagelijks ruzies aan tafel, de kinderen krijgen al eens een tik van hun ouders, saaie feestdagen worden gedetailleerd op camera vastgelegd en bij etentjes nestelen de mannen zich steevast voor de tv om sport te kijken.

Prudhommes tekenstijl is rechttoe rechtaan, zonder veel tierlantijntjes en beeldschoon in zijn bedrieglijke eenvoud. Zijn kadrering is heel rechtlijnig en regelmatig, waardoor alle aandacht naar de inhoud van de kaders gaat. Prudhomme gebruikt geruststellende pastelkleuren met her en der schaduwvlakken als er conflicten dreigen.

Door binnen dit doodnormale universum iets extravagants als een bloedende Maria te plaatsen zetten Prudhomme en Rabaté het wereldje van de Garniers op zijn kop en toch gaan ze er zelf mee om als ware het een fait divers, wat alles nog meer hilarisch maakt. Wat volgt is een uitzonderlijk grappig verhaal waar de commissie van mirakelen van het Vaticaan, een biddende voetbalploeg en vuilniszakken vol bedevaartsoffers voor de licht absurde noot zorgen.

‘De Maria van plastic' heeft het allemaal: goed scenario, prachtige tekeningen, maar ook niks écht spectaculair, dus je moet wel wat van de dingen des levens houden om deze strip te appreciëren. Niettemin een echte aanrader!

Details Strips
Auteur: Pascal Rabaté
Tekenaar: David Prudhomme
Uitgever: Oog & Blik / De Bezige Bij
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
118