James Collins, Parallelle liefdes

Liefde is

Peter droomt al jaren van een toevallige ontmoeting met de vrouw van zijn leven. De dagdroom is zijn favoriete tijdverdrijf op het vliegtuig. Elke keer hoopt hij stilletjes dat hij deze keer naast een wonderbaarlijke, wonderschone vrouw komt te zitten. Ook deze keer. En dan komt Holly in zijn leven. Ze praten en ze lachen en ze praten, en alle twee voelen ze de vlinders in hun buik. Noodgedwongen moeten ze afscheid nemen, vastbesloten contact te houden, maar een stom toeval maakt een eind aan die droom. Peter en Holly verliezen elkaar en gaan verder met hun leven. Tot een ander toeval hen weer in elkaars buurt brengt, op een moment dat ze alle twee verbonden zijn aan iemand anders. Zullen de twee geliefden elkaar ooit vinden?

Klef, überromantisch, sentimenteel, vrouwenliteratuur? Op basis van de introductie lijkt dit een slechte romantische komedie of een snel in elkaar geflanst stationsromannetje. Dat is ‘Parallelle liefdes' van James Collins nooit, niet het minst en zelfs niet bij benadering. Deze literaire roman heeft als onderwerp de liefde, de sentimenten errond en de stomme keuzes die mensen maken, ja. Maar dit wordt gewiekst, gecontroleerd en ‘diep' uitgewerkt.

Peter, Holly, haar man Jonathan, zijn vrouw Charlotte en hun familieleden komen tot leven door nauwkeurige karakterschetsen, natuurlijke onmisbare details en de kleine kantjes die treffender dan wat dan ook een mens tot mens maken. Iedere rol past op een natuurlijke manier in het geheel, en komt op een ongeforceerde manier aan bod. Het extra inzicht dat zo verkregen wordt, helpt het verhaal groeien en geeft het extra vruchten die later niet altijd bruikbaar zijn, maar de personages menselijk maken.

Wat al helemaal verbazingwekkend is, is dat er eigenlijk niet veel gebeurt in deze roman. Achteraf valt hij in twee zinnen samen te vatten. Maar tegelijk gebeurt er vanalles, dat uitvoerig en gedetailleerd beschreven wordt, maar het verhaal nooit nodeloos gesponnen, langdradig, saai of betekenisloos maakt. Zo wordt het verhaal als een boom vol vertakkingen en rijpe vruchten, waarbij ook geuren en kleuren worden beschreven.

Het enige dat het leesplezier wat dempte, was een zekere traagheid die soms in de vertelling sloop. Zeker na enkele belangrijke revelaties, had het verhaal volgens ons wel tempo en extra passie mogen oppakken om tot een zinderend hoogtepunt te komen. Maar daarvoor schrijft Collins te beheerst en heeft hij zijn personages te goed onder controle. Een dergelijke ontsporing laat hij niet toe, wellicht om de chicklit-val of de romkom-clichés te vermijden. Maar dat maakt ook dat je net niet voldoende meeleeft om het uiteindelijk onvermijdelijke hoogtepunt als dusdanig te beleven. Geen van de personages valt uit zijn of haar rol of stelt het ultieme gebaar, wat redelijk onromantisch is voor een romantisch verhaal.

Toch kunnen we er niet onderuit dat we genoten hebben van het grootste deel van het verhaal, dat het ons zelfs gelukkig maakte om te lezen over pure liefde, zuiver verlangen en het vreselijke lot. De ingenieus met elkaar verweven verhalen hebben ons verbaasd en geamuseerd en gaven het een zelden geziene diepgang. Alleen was de onontkoombare kers op de creatieve taart zo voorspelbaar, dat ze niet eens smaakte. Dit gezegd zijnde, was er meer dan genoeg lekkere taart om voldaan te zijn.

Details Fictie
Originele titel:
Beginner's Greek
Auteur: James Collins
Vertaler: Daniëlle Stensen
Copyright afbeeldingen: Prometheus
Uitgever: Prometheus
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
406