Paolo Cognetti, 'De acht bergen'

Wie in de burgen woont wil rust

De Italiaanse schrijver en documentairemaker Paolo Cognetti (1978) publiceerde vorig jaar 'Le otto montagne'. Een roman die met de prestigieuze Premio Strega werd bekroond. Het betekende zijn definitieve doorbraak in Italië, waar hij intussen als een gevierd en populair schrijver door het leven mag gaan. Inmiddels is de roman in het Nederlands verschenen als 'De acht bergen'.

Het dient gezegd: 'De acht bergen' is een met vakmanschap gecomponeerd boek dat uiteindelijk een verkapt eerbetoon is van een zoon aan een vader die hij nooit goed heeft begrepen.

Het verhaal wil dat Cognetti op zijn dertigste in Milaan een depressie kreeg. Na het zien van de film 'Into the wild' zag hij het wonderwel ineens dagen. 

Hij trok de bergen in, huurde een huisje en zette zich aan het schrijven. Een vergelijking tussen de auteur en de jongen Pietro, het hoofdpersonage, ligt dan ook voor de hand. Ofschoon de jonge Pietro is opgegroeid in Milaan voelt hij zich pas gelukkig in Grana, een onooglijk dorp, waar het gezin elk jaar heen trekt. Pietro is een stille jongen, die door toedoen van zijn moeder uiteindelijk kennis maakt met Bruno, een kind van de bergen. Het zorgt meteen voor een sterk contrast in de verhaallijn. Een leven in de bergen, versus de stad. Om het nog niet te hebben over de relatie vader-zoon. Bruno groeit zonder vaderfiguur op, terwijl Pietro het met zijn vader allerminst kan vinden.

Dat weerspiegelt zich duidelijk in de dialogen tussen zoon en vader Giovanni Guasti, een chemicus. Ze zijn kil en messcherp. Van vaderlijke empathie is er allerminst sprake. De man houdt er bovendien een merkwaardige filosofie op na. Bergen moeten zo vlug mogelijk beklommen worden. Genieten van de natuur tijdens zo'n tocht is voor slapjanussen. En wie op grote hoogte gaat wonen, doet dat omdat ze hem beneden niet met rust laten.

Vraagt de zoon: "En wie is daar beneden?"

"Bazen. Legers. Priesters. Afdelingshoofden. Hangt er van af."

Terwijl Pietro het moeilijk heeft met zijn autoritaire vader, doet zijn vriend Bruno er alles aan om in de bergen te overleven, maar gaandeweg mislukt hij. Het betekent evenwel niet het einde van hun jarenlange hechte vriendschap. 

Rest dan nog de vraag waar de titel van deze roman op slaat? Het brengt de lezer naar Nepal, waar Cognetti een verhaal optekende dat zich als een metafoor laat lezen. Hij vermijdt de valkuil van uitgesponnen, weeïge natuurbespiegelingen en houdt de focus op het verhaal. Hoe staan we uiteindelijk in het leven? Voelen we ons thuis op die ene heilige berg? Of beklimmen we, op zoek naar ons zelf, rusteloos de ene berg na de andere berg? Het is een bedenking die Paolo Cognetti, een naam om te onthouden, je in de maag splitst.

 

Details Fictie
In Een Vertaling Van: Yond Boeke, Patty Krone
Uitgeverij: De Bezige Bij
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
239