Paco Roca, 'Sporen van het toeval: de Spaanse bevrijders van Parijs'

Aangrijpend volledig

Soms is een strip zijn gewicht in goud waard. Soms zijn meer pagina's beter: hoe dikker, hoe beter. Hoe dikker hoe echter. Voor dit album, 'Sporen van het toeval: de Spaanse bevrijders van Parijs', tellen we 332 bladzijden en geen enkele daarvan is overbodig.

De centrale persoon is Miguel Ruiz. Op het einde van de Tweede Wereldoorlog maakt hij deel uit van La Neuve, zoals de negende compagnie van de tweede pantserdivisie indertijd genoemd werd. La Neuve was een deel van het Franse bevrijdingsleger, waarin enkel Spaanse soldaten vochten. Zij, de Spanjaarden, trokken in 1944 als eerste niet-soldaten Parijs binnen. Zij, niet de Amerikanen, niet de Britten, niet de Fransen zelf, hebben de lichtstad bevrijd...

Voor al dit, voor de Duitser de oorlog begon, voor Miguel Ruiz voet zette in Frankrijk, beleefden de Spanjaarden een turbulent leven. Ze vochtten in de Spaanse burgeroorlog tegen het fascisme van Franco en verloren. Ze werden verbannen naar Noord-Afrika, daar zaten ze in gevangeniskampen. Ze voegden zich bij het Afrikaanse bevrijdingsleger, namen de wapens op tegen de Duitsers in Tunesië...

Het Spaanse verhaal is er een van voortdurende strijd. Van ideologische overtuiging. Van haat tegenover elke vorm van fascisme. Van liefde voor het vaderland – zoals enkel een banneling die ervaart. Deze strip, de historie van Miguel Ruiz, is episch. Het verhaal zet je middenin een vergeten geschiedenis, plaats je tussen de kogels, confonteert je met honger, uitputting, dood en hoop.

Het is niet niks, wat de tekenaar-scenarist Paco Roca ambieert. Zijn strip is groots en het omvat alles: een oorlog in grote, historische én kleine, hoogstpersoonlijke feiten. Deze strip zit vol en dat is goed.

De 332 pagina's absorbeer je. De tijd die je in deze strip investeert is essentieel. Zonder de massa, zonder het volume, zou dit slechts een schets zijn, een benadering van de tijd waarin Ruiz leefde . Nu is het meer, veel meer. Het is intens, tot de laatste tekening.

Roca toont zich als een ervaren koorddanser. Het evenwicht tussen groots en klein is perfect. De wereldgeschiedenis wordt verteld doorheen Ruiz' verhaal. De ervaring van de gruwel, de dood van kameraden, de hulpeloze blik van een Duitser die de dood in de ogen kijkt: het grijpt je aan alsof je er zelf bij was.

Tegelijk begrijp je het, de haat voor diezelfde Duitser, voor het fascisme. Je begrijpt waarom er mensen vermoord worden.

Zoals eerder dit jaar, met de strip 'La casa', bewijst Paco Roca zich als een bescheiden meesterverteller. Bescheiden omdat dit, ondanks de ambitie, zelden schreeuwt. Omdat de tekeningen altijd goed zijn, maar nooit met de aandacht gaan lopen. Omdat dit episch is, zonder het genre opnieuw uit te vinden.

En een meester, simpelweg, omdat het zo verdomd goed is.

 

Details Strips
Scenario & Tekeningen: Paco Roca
Uitgeverij: Soul food comics
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
332