Paco Roca, Rimpels

Aangrijpende alzheimer

Omdat we nu eenmaal zo geboren zijn, en omdat het bij onze beroepsethiek hoort, moeten we eerlijk zijn: op het eerste gezicht ziet deze strip er allesbehalve aanlokkelijk uit. De kaft is betrekkelijk saai en laat een middelmatig getalenteerde tekenaar zien. Een eerste bladering door de strip bevestigt dit. Er zijn geen spectaculaire kunstwerkjes of ingenieus belichte taferelen te bespeuren. Bovendien blijken er enkel bejaarde mensen op de plaatjes te staan. Niet dat we iets tegen de oudere generatie hebben, maar doorgaans associëren we de ‘rijpere leeftijd’ niet met boeiende, spannende en sexy avonturen. Laat dat van de bejaarden een vooroordeel zijn, want wat blijkt? Deze strip is veel beter dan we vermoedden.

Over de tekenstijl hebben we nog wel onze twijfels. Paco Roca – zowel tekenaar als scenarist – kan men moeilijk van revolutionaire grafische ideeën beschuldigen. Op alle gebieden kleurt hij netjes binnen de lijntjes. Hij hanteert een realistische stijl waarin hij zich voornamelijk op de personages concentreert. Elk van hen krijgt een mooie karakterkop mee, hun kleren worden netjes verzorgd, ze zijn anatomisch correct en lijken vlot te bewegen. Maar meer is het niet. Niet dat het echt slecht is – veel aspirant-tekenaars zouden een oor afsnijden voor het metier van Paco – maar de tekeningen zijn gewoon te doorsnee.

Gelukkig heeft elke strip ook een verhaal. En hoe middelmatig de tekeningen ook mogen zijn, een goed verhaal weet altijd te boeien. We maken kennis met Ernest, een oude man die door zijn kinderen in een bejaardentehuis wordt gedropt. Ernest lijdt aan de ziekte van Alzheimer, waardoor hij vaak dingen vergeet. De meest alledaagse voorwerpen kan hij niet meer benoemen en simpele acties zoals zichzelf aankleden lopen fout af. Gelukkig is er nog Emiel, zijn kamergenoot. Emiel ontfermt zich over de nieuwkomer, leidt hem rond en helpt hem de alzheimer te bestrijden.

Net zoals Paco in zijn tekeningen op realisme mikt, geeft hij in zijn verhaal de dingen weer zoals ze zijn. Uit een kort tekstje achter in de strip blijkt dat hij voor zijn research veel bejaardentehuizen heeft bezocht. De mensen die hij daar ontmoette, dienden als inspiratie voor de strip. Dat resulteert in een geloofwaardig en uitermate aangrijpend verhaal over mensen en ouder worden. Even subtiel als genadeloos laat Paco het aftakelingproces van de bejaarde medemens zien. Hij toont hoe oude mensen zich vastklampen aan herinneringen, hoe ze hun saaie leven met kleine dingen proberen op te vrolijken. Maar vooral hoe moeilijk, hoe zwaar en hoe meedogenloos ouder worden is. Ernest weet dat hij ziek is, hij weet dat hij als een plant zal eindigen. Maar toch moet hij erdoor. Samen met Emiel en samen met alle andere bejaarden in het tehuis.

Het is geen pretje, deze strip. Hij drukt je met je neus op feiten die je misschien liever zou negeren. Kinderen droppen hun ouders in een tehuis om de gruwel van het ouder worden niet te zien. Paco Roca haalt ze weer naar buiten. Hij verplicht je om naar die oudjes te kijken en dwingt je ze niet te vergeten.

Hoe gewoontjes de tekeningen ook zijn, deze strip blijft hangen. Het onderwerp, hoe weinig sexy het ook mag klinken, kruipt gegarandeerd onder je kleren. Blij zal je er misschien niet van worden, en zin om ouder te worden krijg je er helemaal niet van, maar al bij al zorgt het voor een verrassend krachtige strip.

Details Strips
Auteur: Paco Roca
Uitgever: Silvester Strips
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
100