Paco Roca, ‘La Casa’

Prachtige leugen en pijnlijke waarheid

'La Casa' van Paco Roca gaat over de grote dingen des levens. Zaken die we zelf moeilijk kunnen vatten. Gelukkig zijn er tegeltjeswijsheden die dat in onze plaats doen. Wat dacht je bijvoorbeeld van deze? “Het leven vroeg aan de dood ‘Waarom houden de mensen van mij maar haten ze jou?’ De dood antwoordde: ‘Omdat jij een prachtige leugen bent en ik een pijnlijke waarheid’.”

Om maar te zeggen dat het leven en de dood bij elkaar horen als peper en zout. De optimist stelt de dood zo lang mogelijk uit door zo goed mogelijk te leven, de pessimist ziet het bestaan op deze aardkloot als een tergende aanloop richting het onvermijdelijke einde. Wanneer de klok al middernacht geslagen heeft en slaap een vreemd concept uit een ander leven lijkt, overvallen ons ook wel eens existentiële vragen. Wat laten we na als we er niet meer zijn? Een boek in een bibliotheek, een standbeeld op een stadsplein, gewoon wat assen? Welke adjectieven zullen mensen gebruiken als ze het over je hebben en hun zin beginnen met ‘Hij was toch zo…’?

De Spanjaard Paco Roca kan dat boek in de bibliotheek alvast afvinken. In het Nederlands verscheen slechts een handvol titels van hem, waarvan met name ‘Rimpels’ ook jaren later nog indruk maakt. In ‘La Casa’ trekt Roca diezelfde thematiek rond ouder worden, gezinsbanden en generatieconflicten verder.

Na het overlijden van zijn vader Antonio besluiten zijn kinderen Vicente, José en Clara zijn vakantiehuisje op te knappen en te verkopen. Ze hebben immers geen al te beste herinneringen aan de vele zomers die ze er klussend en zwoegend spendeerden. Of toch? De omgeving en de inrichting van het huisje flitst hen terug naar het verleden en daar blijkt het helemaal niet zo onaangenaam te vertoeven. In het heden lopen de spanningen tussen de drie kinderen wel op. Ze kibbelen over het huisje, over hun vader en over hun eigen levens.

Roca is geen tekenaar die scoort met oogverblindende tekeningen of onverwachte plottwists. Hij weet wel perfect zijn bladindelingen en zijn plaatjes te kiezen. Zo stuurt hij het leestempo en de leesrichting, waarbij je jezelf er op betrapt nog eens terug te bladeren en te herlezen. Zoals dat enkel in de beste strips lijkt te kunnen, zijn het de stiltes die wat er verteld wordt des te indrukwekkender maken. Tegelijk profiteert de Spanjaard optimaal van het liggende formaat en de zuiderse kleuren, die verschuiven tijdens flashbacks, om ons een intieme leeservaring rond een meer dan universeel onderwerp te bezorgen.

Met ‘La Casa’ brengt Paco Roca “een ode aan zijn vader”, zo kunnen we lezen op de (overigens erg lelijke) sticker op de voorzijde van het album. Tegelijk is dit album niet alleen opgedragen door een kind aan een ouder maar ook omgekeerd. Guus van Sonsbeek, oprichter van uitgeverij soul food comics, draagt het namelijk postuum op aan zijn zoon Dante. Op 24 maart 2017 werd lymfeklierkanker hem fataal. Op de foto zien we een gelukkig gezin. De dood, die vuile klootzak die tegelijk het leven zo mooi maakt, spaart niemand. Zoals ‘La Casa’ een prachtig eerbetoon is geworden aan de soms misbegrepen vader van Roca, zo is de galerij met striptitels achteraan dit album een eerbetoon aan de enthousiaste en gedreven stripuitgever Guus van Sonsbeek. 

Details Strips
Auteur: Paco Roca
Uitgeverij: Soul food comics
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
128