Olivier Schrauwen, 'My Boy'

Inhoudelijk vertederend, grafisch oogverblindend

Deze recensie moeten we openen met een bekentenis. Ondergetekende is namelijk niet zo heel lang geleden vader geworden. Sindsdien mogen wij ongegeneerd ’s ochtends meekijken naar Sesamstraat, ’s middags fruitpap mee-eten en ’s avonds een lekker flesje geven.

Het is allicht één van de redenen dat we zo hebben kunnen genieten van deze heruitgave van Olivier Schrauwens' debuutalbum. Dat verscheen al in 2006 bij de kleine maar sympathieke Antwerpse uitgeverij Bries. Die brengt nu hetzelfde album, aangevuld met een nieuw verhaal van veertien bladzijden en voorzien van een nieuwe (hard)cover, opnieuw uit.

‘My Boy’ is het verhaal van een Victoriaanse gentleman die zijn vrouw verliest in het kraambed. Op de begrafenis valt de kist open en ploft er een afzichtelijk jongetje op de grond, dat door de vader ternauwernood ontdekt wordt. In de volgende hoofdstukken ontwikkelt de bizarre maar nauwe relatie tussen de vader en zijn misvormde zoon zich verder. Zo leert de vader zijn kleine jongen zijn eerste woordjes ('Architecture is the mother of all arts' en 'Hole in one') en gaan ze samen op uitstap naar Brugge.

De langere verhalen zijn de meest verontrustende. Zo wordt de zoon geterroriseerd door een babysittend meisje terwijl de vader een nieuwe liefde van zijn leven probeert te vinden. Helemaal raar wordt het wanneer de kleine jongen in de dierentuin van Antwerpen opgeslokt wordt door een krokodil. Nadat hij zichzelf en een minipygmee gered heeft, breekt er een opstand uit onder de dieren. Het breedst hebben wij dan ook geglimlacht met het laatste hoofdstuk, waarover we hier lekker niks gaan vertellen behalve dan dat het de liefde van een vader voor zijn zoon op zo’n mooie manier in beeld brengt.

Wat dat in beeld brengen betreft, is de naam van Winsor McCay, één van de genieën van de vroeg twintigste eeuwse stripkunst, maar al te vaak op dit werk van Schrauwen geplakt. In een interview met Cutting Edge zei hij daarover: 'Op een dag tekende ik enkele figuurtjes in die stijl. Ik stel me daar dan geen vragen bij en ga er gewoon in door tot ik vergeet dat het om een imitatie gaat. Dan denk ik gewoon dat dat mijn tekenstijl is.'

Zo ziet het boek er ook uit. Terwijl het eerste hoofdstuk nog getekend is in de stijl van de allereerste strips (zonder kaders, met overdreven uitdrukkingen, in grijstinten…), zijn de volgende delen tegelijk een hommage aan de prille strip en een commentaar op de strakke manier waarop alles in beeld gebracht moest worden in die tijd.

Toen ‘My Boy’ voor het eerst verscheen, werd Schrauwen doodgeknuffeld door de pers en grotendeels over het hoofd gezien door het publiek. Met deze inhoudelijk uitgebreide en grafisch oogverblindende nieuwe uitgave is er geen enkele reden om dat nog eens te laten gebeuren. 

Details Strips
Auteur: Olivier Schrauwen
Uitgeverij: Bries
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
79