Oek de Jong, 'Zwarte schuur'

Het lijkt kunstschilder Maris Coppolse voor de wind te gaan. Zijn overzichtstentoonstelling in het Stedelijk is een succes. De pers heeft niets dan lovende woorden voor zijn werk en ook het publiek vindt massaal de weg naar het museum. Hij bevindt zich op het toppunt van zijn kunnen, maar toch... er knaagt iets. Zijn relatie met partner Fran spoort al even niet en dan is er plots ook nog het artikel. Niet het obligate artikel over wie Coppolse als kunsenaar is. U kent het wel, het verhaal dat steevast bij een tentoonstelling van dit kaliber verschijnt. Neen, een artikel over zijn verleden: over 'het ongeluk' of 'de moord', afhankelijk vanuit welke hoek je het incident bekijkt.

Coppolse ziet zijn hele basis ineens en drastisch afkalven. Fran wist wel wat er zoveel jaren gelden gebeurd was, maar nu het verhaal bekend is, zorgt het uiteraard voor extra druk op de toch al wankele verhouding. Ook zijn twee stiefkinderen en bij uitbreiding iedereen die niet uit zijn gebortedorp komt, kennen het verhaal nu. Wat ze te weten komen, is niet mooi. Maris was namelijk betrokken bij de dood van Matty, een meisje uit zijn geboortedorp. Onnodig te zeggen dat het de dingen scherp zet voor Maris. De relatie met zijn plusgezin en zijn positie in de wereld worden in een een nieuw daglicht geplaatst.

Het is de summiere samenvatting van Oek de Jongs nieuwe boek. Zeven jaar na zijn magnum opus 'Pier en oceaan' is de Jong - één van onze grootste nog levende Nederlands schrijvers - dus terug met nieuw werk. Opnieuw, dat kunnen we u nu al vertellen, is het smullen geblazen. Beetje bij beetje vertelt de schrijver wat er meer dan veertig jaar geleden in dat kleine polderdorp gebeurde. Hoe Matty om het leven kwam, over de vlucht vooruit, eerst de provincie in, dan de plas over naar New York. Maar ook hoe de Maris Fran ontmoette, hoe zijn relatie met stiefdochter Stan vorm kreeg en hoe hij uiteindelijk werd wie hij nu is en dat in die typische overdonderende stijl, eigen aan de meester.

'Zwarte schuur' is dus opnieuw een de Jong in topvorm. Het is een boek met epische proporties waarin de auteur rake dingen zegt over relaties, de liefde, lichamelijkheid en seksualiteit (of het ontbreken ervan), over loutering en opnieuw beginnen. Kortom: over het leven zelf. De schrijver toont zich een indrukwekkende stylist die de lezer op het puntje van zijn stoel houdt. Elke pagina bevat wel altijd minstens één zin om van te watertanden en door het verhaal maar mondjesmaar vrij te geven blijf je aan het boek gekluisterd. Dit is schrijven met hoodletter S.

Oek de Jong keek tegen een schier onmogelijk opdracht aan, want wat schrijf je nog als je 'Pier en oceaan' en zoveel ander moois op de wereld losgelaten hebt? Je weet dat de verwachtingen hooggespannen zullen zijn. Een minder auteur zou allicht verkrampen onder zoveel verwachtingen, maar de schrijver lost ze moeiteloos in. Een prachtig nieuw werk dus om te koesteren en te herlezen.

Details Fictie
Auteur: Oek de Jong
Uitgeverij: Atlas Contact
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
496