Nicolas Wouters & Mikael Ross, 'Totem'

In een donker bos

Stel je een bos voor, bij nacht. Het regent, je draagt zo’n dikke gele regenjas en verlicht de struiken met een zaklamp. In de wijde omgeving is er absoluut niets – tenzij je natte bladeren, maneschijn en het gehuil van een onbekend dier als iets beschouwt.

Bedenk dan dat je niet ouder bent dan twaalf. Hoe voel je je? Hoe blij ben je? Waar denk je aan?

Lees deze strip en ontdek de antwoorden.

De jongen in het bos, de hoofdfiguur van dit verhaal, is Louis. Louis is op kamp. Hij had daar geen zin in, maar zijn ouders verplichtten hem. Nu zit hij daar, tussen de bomen en de tenten, als een van de jongsten uit de bende. Zijn medescouts zijn genadeloos. Louis is nieuw en hij moet zich bewijzen.

Nee, Louis is niet blij. En met reden. Want niet alleen is hij ergens waar hij niet wil zijn, de plaats waar hij liever is, is bij Thomas, zijn broer, in het ziekenhuis.

Louis denkt continu aan Thomas. Is hij zelf schuldig aan zijn ziekte? Wat als er iets ergs gebeurt? Iets ergers dan gewoon ziek zijn? Is hij daar dan de oorzaak van?

‘Totem’ gaat ver. Ver de bossen in. Diep in de gedachten van Louis. De bomen, de takken, de schaduw en Louis worden één. De natuur, dat ding dat vaak zo liederlijk bezongen wordt, wordt gereduceerd tot haar essentie. Het oerbos waarin rauwe emoties groeien, waar de ene na de andere boom het doolhof vormt waaruit Louis ontsnappen moet.

Of niet ontsnappen, en zich neerleggen bij de feiten, tussen de bladeren.

‘Totem’ is behoorlijk hard. Niet gruwelijk, niet bloederig, niet choquerend, maar gevoelig hard. Louis’ medescouts zijn geen misdienaars. Ze vechten, ze schelden, ze doen vreemde dingen met een boekje vol naakte dames. Het zijn met andere woorden geen vrienden met wie je koekjes bakken zal. Maar als het erop aankomt, zullen ze alles doen om je te helpen.

Hard, omdat de trip in Louis’ geest genadeloos is. Hij worstelt met zichzelf, hij ziet amper licht en hij is twaalf. Als lezer blijf je stil achter na een confronterende leeservaring.

Wat je leest, is wat je ziet. De makers van ‘Totem’ begrijpen dat gevoelens moeilijk in woorden uit te drukken zijn. Daarom tekenen ze die. De bossen, het licht dat amper door de bladeren schijnt, de kleuren die er af en toch eens uitspringen, de regen en de doorweekte kleren. Het voelt als een horrorfilm, maar net zozeer als een psychologisch drama. Wat je ziet, is angstaanjagend en herkenbaar tegelijk.

Wat je ziet, is waar het verhaal je naartoe leidt. De tocht doorheen het bos ervaar je als een droom. Het begint logisch – een jongen gaat op kamp – maar eindigt alsof je net wakker wordt. Je voelt je vreemd en ietwat ongemakkelijk, maar de logica achter dat gevoel ontgaat je.

Je blijft stil achter, maar niet murwgeslagen. Daarvoor is er te veel hoop, te veel leven. Toch valt het niet te ontkennen: 'Totem' heeft je iets aangedaan.

Deze strip verandert je.

Details Strips
Auteur: Nicolas Wouters, Mikael Ross
Uitgeverij: Soul food comics
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
128