Charles Elton, Mr. Toppit

Sprookjesachtige erfenis

We schrijven 2009, een paar jaar na de Harry Potter-manie. Het laatste ontbrekende stickertje is in het verzamelboek gekleefd, J.K. Rowling heeft breedlachs, huilend in alle kranten haar laatste hoofdstuk uitgepend, de storm is gaan liggen. Nu het wateropervlak van de boekenwereld opnieuw haar kalmte heeft teruggevonden en de jeugd opnieuw aan het lezen is gezet, lijkt het moment voor bespiegeling gekomen. Charles Elton lijkt deze euvele taak op zich te nemen met ‘Mr. Toppit’, een verhaal over wat er kan gebeuren wanneer een bij leven onsuccesvolle jeugdschrijver de dood vindt en zijn erfenis, in alle mogelijke betekenissen, zich verspreidt in de harten van het grote publiek en de portefeuilles van zijn familie. Een veelbelovend concept, al blijkt, naar analogie met de veronderstelde inspiratiebron, niet elk onderdeel even geslaagd.

Arthur Hayman, schrijver van enkele scripts en jeugdboeken, draait rond de zestig wanneer hij op een lentedag in hartje Londen om het leven komt bij een verkeersongeluk. Gepubliceerd maar onsuccesvol sterft hij in de armen van een zwaarlijvige Amerikaanse toeriste, Laurie Clow. Ironisch genoeg verandert zij op dat moment zijn leven, of toch op zijn minst dat van zijn nabestaanden. In de maanden en jaren die volgen op het noodlottige ongeluk neemt zij de taak op zich om de ‘Hayseed-chronicles’, Haymans onafgewerkte vijfdelige reeks jeugdboeken, wereldkundig te maken. Met het stijgende succes van de reeks neemt ook haar persoonlijk succes toe terwijl Arthurs familie vertwijfeld aan de zijlijn blijft staan, onzeker over hun plaats in het geheel.

Charles Elton pent met bij tijd en wijlen ontroerende kracht het verhaal van die vertwijfeling neer. Springend van stem naar stem laat hij nu eens Arthurs adolescente zoon Luke aan het woord, die worstelt met zijn erfenis als het veronderstelde hoofdpersonage in de boekenreeks. Dan weer laat hij de lezer Rachel horen, Arthurs labiele dochter, die overhoop ligt met het feit dat zij nooit in haar vaders boeken voorkwam. Beetje bij beetje worden familiegeheimen samengepuzzeld uit de verschillende stukjes informatie die als broodkruimeltjes achtergelaten worden in het verhaal.

In een bijzonder gecondenseerde stijl verbeeldt Elton een wereld die magisch lijkt, maar met de verrotting van de realiteit er doorheen geweven. Niet zonder de nodige tongue-in-cheek neemt hij na verloop van tijd Tinseltown, Hollywood, en bij uitbreiding het hele glamour-establishment op de korrel, dat enkel lijkt te teren op wie wat voor wie kan betekenen met de logische zwakke emotionele banden als gevolg. In die wereld proberen karakters van vlees en bloed zich staande te houden zonder magische hulp van buitenaf, maar met een bitter besef dat er wel degelijk een onzichtbare vijand hen bespiedt: hun verleden.

Tegelijkertijd zorgt Eltons condense stijl ook voor de zwakte in het geheel. Hoewel dit duidelijk het opzet lijkt, mist ‘Mr. Toppit’ de nodige spanwijdte om uit te groeien tot een volwaardige familiesaga. Het verhaal moet vooruit en Elton laat bijgevolg enkele steken vallen in het patchwork zodat je als lezer soms in de kou blijft staan. Dit in combinatie met het open deurgevoel bij enkele plotwendingen zorgt ervoor dat de roman nooit echt uitgroeit tot een topper maar eerder een fijne leesbeurt zonder meer.

Details Fictie
Originele titel:
mr.toppit
Auteur: Charles Elton
Vertaler: Mieke Trouw-Luyckx
Copyright afbeeldingen: Prometheus
Uitgever: Prometheus
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
376