Perihan Magden, Moord op de boodschappenjongens

Het leven met al zijn onvolkomenheden

Wat is dat toch met Turkse schrijvers? Het lijkt wel alsof hun overheid hen eerst moet vervolgen eer ze bij ons uitgegeven worden. Een aantal jaar geleden waagde Perihan Magden het om het in een krantencolumn op te nemen voor een gewetensbezwaarde dienstweigeraar. Het Turkse leger kon haar vredelievend standpunt niet smaken en het kwam haar op een rechtszaak te staan, waarin ze uiteindelijk werd vrijgesproken. Met die geschiedenis in het achterhoofd verwacht je waarschijnlijk de zoveelste Turkse auteur die het over de politieke situatie in haar land heeft. Niets is minder waar. Met 'Moord op de boodschappenjongens' schreef Magden een boek dat verdacht veel van een detective weg heeft. Een detective zoals David Lynch met Twin Peaks zogezegd ook een moordverhaal vertelde. Jammer genoeg haalt deze roman nergens dat niveau.

'Moord op de boodschappenjongens' bestaat uit drie delen. Het boek begint in de trein. Het hoofdpersonage is net van school getrapt en kan niet anders dan terug naar huis sporen. In zijn coupé wordt hij vergezeld door een dwerg die rijk geworden is als gigolo en zijn zieke aap, Isabelle. Magden slaagt erin om een wondere sfeer te scheppen, maar wat deze ontmoeting met de rest van het verhaal te maken heeft, is niet echt duidelijk. Het lijkt er sterk op dat het enkel dient om dit dunne boek wat meer fond te geven. Zonde, want dit unheimliche relaas had nochtans als een prima kortverhaal kunnen dienen.

We zijn al ettelijke pagina's, een leeuwenman en een verloren glazen oog in deze dunne novelle ver als Perihan eindelijk terzake komt. Het hoofdpersonage wordt gevraagd om de moorden op de boodschappenjongens op te lossen. De boodschappenjongens zijn een eugenetisch experiment. Het is een groep identiek gekloonde jongens die als koeriers in de stad dienst doen. Die stad is overduidelijk Istanbul, maar Magden wil dat om een of andere reden niet gezegd hebben.

In zijn zoektocht naar de ware toedracht van de zaak komt onze man in contact met een hele stoet freaks. Er is monsieur Jacob, de Man met de Ierse pet, meneer Wolfgeleerde, Esmé en nog veel rare snuiters. Uiteindelijk brengen ze hem geen stap verder. Wat ze wel doen, is 'Moord op de boodschappenjongens' de sfeer van een film noir geven. Niet toevallig vallen de namen van Humphrey Bogart en Lauren Bacall veelvuldig in het boek. Het mag duidelijk zijn dat Magden graag met verschillende stijlen speelt.

Uiteindelijk komt onze – nu ja - held de banale oplossing van het mysterie eerder toevallig te weten. Die anticlimax geeft aan dat het moordverhaal slechts een dekmantel is om een andere boodschap over te brengen. Het is echter niet duidelijk wat die boodschap is. Het zou wel eens een pleidooi kunnen zijn voor het leven met al zijn onvolkomenheden, maar jammer genoeg geraakt Magden niet verder dan wat oppervlakkigheden.

In 'Moord op de boodschappenjongens' is niets wat het lijkt. Het boek zelf lijkt op een detectiveroman, maar eigenlijk is het dat niet. Wat het wel is? Joost mag het weten. Als je het ons vraagt, is het vooral een goed gestileerde roman die veel pretendeert, maar als puntje bij paaltje komt, bitter weinig inhoud heeft.

Details Fictie
Originele titel:
Haberci çocuk cinayetleri
Auteur: Perihan Magden
Vertaler: Hamide Dogan
Copyright afbeeldingen: Athenaeum- Polak & Van Gennep
Uitgever: Athenaeum- Polak & Van Gennep
Jaar:
2008
Aantal pagina's:
145