Pol Van Den Driessche, Moord in de senaat

Dan Brown ultralight

We hebben er niets op tegen dat mensen al eens buiten hun werklijntjes kleuren. Integendeel, zelf houden we er buiten het werk ook een resem activiteiten op na, keeps life interesting. Dat CD&V-senator Pol Van Den Driessche uitpakte met een roman, een thriller dan nog wel, kon bij ons dan ook vooral op interesse rekenen, niet op de scepsis die dat bij veel mensen bij voorbaat uitlokte. We gaven hem het voordeel van de twijfel, laat maar zeggen.

Twijfelen doen we intussen evenwel niet meer: 'Moord in de senaat' is net zo min thriller als de paus een lid van de vrijmetselaars die in de roman een rol lijken te spelen (Waar hebben we dat nog gelezen?). Buiten de moord op een senator aan het begin van het boek, dreigt er verder geen gevaar en is er geen spanning merkbaar. De senator is dood en twee partijen (de officiële instanties en een overijverige collega-senator met acolieten) gaan op zoek naar wie verantwoordelijk is. Al is zelfs dat niet helemaal waar: de hele roman door wordt vooral gezocht naar de manier waarop de moord wordt gepleegd en minder naar wie ervoor verantwoordelijk is. Zo is het boek meer een hoedunit dan een whodunit.

Let wel: die zoektocht naar een modus operandi heeft ons wél wat bijgeleerd over wat we in het centrum van de macht, in de gebouwen in en rond het Brusselse Warandepark, allemaal kunnen aantreffen. Op dat vlak laat Van Den Driessche op een positieve manier zijn insiderskennis gelden. Maar voor de reallifesenator lijkt 'Moord in de Senaat' vooral een alibi om meninkjes te formuleren, of het nu gaat over de werking van de Senaat of de politiek in het algemeen, het gerecht, de Loge of de pers. Zo wordt er twee keer naar de openbare omroep gesneerd. Het is echt niet omdat we er zelf werken dat we dat onnodig vinden: het levert de roman geen meerwaarde op. De meninkjes zorgen ervoor dat je afgeleid wordt, de alwetende verteller (een vaak succesvol toegepaste vertelstijl) wordt er bijna een storend element door.

Jammer, hier zat iets in, maar het blijft te flets, te gewoon, te repetitief, te al-eens-gelezen-bij-Dan-Brown-maar-beter, met personages die weinig tot niks bij je losweken. Om maar het verschil aan te duiden: we zijn - eindelijk! - begonnen in de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson, maar hebben die voor 'Moord...' even opzijgelegd. Wel, zelfs na die uitstap zitten Larssons personages nog altijd in ons geheugen gegrift, willen we weten hoe het hen verder vergaat. En dat na amper 50 pagina's en terwijl alles dus nog moet gebeuren. Die van Van Den Driessche zijn we al bijna vergeten. Misschien dat daar in het vervolg op 'Moord in de Senaat' verandering in kan komen. Het voordeel van de twijfel revisited.

Details Fictie
Auteur: Pol Van Den Driessche
Copyright afbeeldingen: Van Halewyck
Uitgever: Van Halewyck
Jaar:
2009