Mikael Ross, 'Het omgeval'

Hartverscheurend mooi

Een verhaal over een kleine jongeman die verjaart, een gitaar krijgt zodat hij AC/DC kan nabootsen en dan merkt dat zijn moeder niet meer opstaat. Ze ligt op de badkamervloer en er is bloed waar dat bloed niet hoort te zijn. De ambulance komt en dan zit de jongeman in het ziekenhuis, waar hij niet blijven mag. Een man, eentje met een snor, brengt hem naar een dorpje: Neuerkerode. In Duitsland.

Dat dorpje, zo blijkt, is best speciaal. Er wonen daar allemaal mensen als de jongeman – die trouwens een naam heeft: Noel Stock. Noel is, zoals men zeggen kan, geestelijk gehandicapt. Hij ziet de wereld net dat beetje anders. Feiten telt hij op om er een dag van te maken. Wat hij niet helemaal kent, verwart hem. Niettemin houdt hij vol. Hij is niet als Valentijn, die hij in Neuerkerode ontmoette – want Valentijn kan niet tegen wanorde. Helemaal niet – chaos maakt hem boos. Noel is toch wat anders. Hij gaat een uitdaging niet uit de weg. Zelfs als hij verliefd wordt en dat gevoel hem kwaad maakt, loopt hij er niet van weg...

Maar dus: Neuerkerode, dat dorpje waar de mensen-zoals-Noel wonen, tussen de andere inwoners. Waar duizend begeleiders hen helpen in het leven. Waar iedereen iedereen aanvaardt zoals ze zijn. Daar groeit Noel op, en deze strip toont je hoe hij dat doet. Het toont het je doorheen zijn ogen, door te tekenen wat hij meemaakt.

De strip – of beter, zijn maker: Mikael Ross – doet dat subtiel. Het verhaal lijkt eenvoudig verteld. In prachtige tekeningen volg je Noel, van moment tot moment, van dag tot dag. Niets speciaals, kan je denken. Doch, niets is minder waar. Ross doet subtiel iets anders. Hij geeft je niet alles, want Noel weet niet alles, en dus weet jij als lezer ook niet alles. Niettemin probeer je te begrijpen wat je ziet, wat je leest, om er zo een waarheid van te maken. Zoals ook Noel dat doet. Je leest en begint als de jongeman te denken. In staccato. In een opeenvolging van feiten, die instinctief geïnterpreteerd worden als gevoelens. Geen poespas, geen extra dik aangezette emoties – maar enkel uitdagingen. Nieuwe gebeurtenissen die nieuwe dingen doen opborrelen in Noel, die hem groeien.

Het doet iets met je, deze strip. Letterlijk, het doet je hersens anders denken. Het doet je vingers andere zinnen schrijven.

Maar subtiel dus. Heel dat proces van anders denken en de wereld anders zien, besluipt je. Je verandert, door de prachtige, rustige tekeningen, in potlood en kleurpotlood. Door de perfect bewegende, eenvoudige mensen, die allemaal zichzelf zijn. Elk personage is anders. Iedereen heeft zijn eigen eigenaardigheid. Ze zijn niet comicbook mooi of sexy. Ze zijn zichzelf, en daarom uniek. De tekenaar – nog altijd Mikael Ross – heeft dat mooi begrepen.

Je leest, ervaart, redeneert op nieuwe manieren, en uiteindelijk voel je wat Noel voelt – en dat is intens. Want, hoe anders hij ook is, die rauwe emoties blijven dezelfde. Dat gemis, van wanneer je je moeder daar ziet liggen in de badkamer, dat gevoel is hartverscheurend.

 

Details Strips
Auteur: Mikael Ross
Uitgeverij: Scratch Books
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
128