Michel Houellebecq, 'Serotonine'

Een verleden van 1100 gram

'Eten, opnieuw honger krijgen/Slapen, dan opstaan/Dat is het leven/Misschien zou het voor de verandering/Eens interessant zijn om te sterven.'

Op zijn sterfbed produceerde Hakurikan Boun deze regels. Een grap is altijd sterker dan de dood. Hoewel het hoofdpersonage in 'Serotonine' veelvuldig refereert aan zijn literaire bagage, vonden we geen verwijzing naar de Japanse dichter Boun. Terwijl net dit soort weerbare humor - zoals wel vaker bij Houellebecq - de benzine is waar deze roman op draait.

Nadat hij zijn vriendin Yuzu betrapt op overspel in hun appartement, trekt Florent-Claude Labrouste zich terug uit de maatschappij. Hij zegt de huur op, neemt ontslag en neemt zijn intrek in een pokdalig hotelletje in de buitenrand van Parijs. Van daaruit probeert hij een regelmatig saai leven te ontwikkelen, terwijl hij mensen uit zijn verleden opzoekt. Een oude studiegenoot uit de landbouwschool blijkt zich ondertussen op het randje van een moreel en financieel bankroet te bevinden, een vroegere liefde blijkt nooit doorgebroken te zijn als actrice. A boulevard of broken dreams.

Terwijl hij zijn bestaan probeert te reconstrueren ('alles stond op mijn MacBook Air (...) mijn verleden woog 1100 gram') kampt hij met een hevig woekerende depressie.

De verhaallijn is een variatie op het typische Houellebecq-thema: mensen in een mentale crisissituatie. Wanneer Florent-Claude overweegt de overspelige Yuzu om te brengen, denkt hij na over een eventueel verblijf in de gevangenis.

'Tegelijkertijd heb je het in de gevangenis misschien niet zo heel slecht, dacht ik, de administratieve problemen verdwijnen (...) Anderzijds waren er toch ook dingen in de buitenwereld waar ik aan gehecht was, een uitstapje naar de G20-supermarkt bijvoorbeeld, die had veertien verschillende soorten hummus.'

Zoals wel vaker staan sommigen graag lang stil bij de seksscènes in het boek, maar dat lijkt ons naast de kwestie. Zullen we dan ook maar Stanley Kubrick verwijten dan er nogal wat geweld in zijn films terug te vinden is?

'Serotonine' is geen nieuw terrein, meer zelfs: we moesten nogal vaak terugdenken aan Houellebecqs debuut 'De wereld als markt en strijd'. En toch is het Parijs van 'Serotonine' scherper in beeld gebracht dan in 1994. De beschreven bistro's, restaurants en hotels deden ons in deze nieuwe worp sterk denken aan het Parijs van Patrick Modiano's romans. Een wereld vol schimmige mensen.

Nieuwe zielen zal de Fransman dan ook niet winnen met dit boek, trouwe lezers kunnen gerust zijn: Houellebecqs personages worstelen nog steeds met het leven. Het zijn geen winnaars, maar ze gaan tenminste de strijd aan.

Details Fictie
In Een Vertaling Van: Martin de Haan
Uitgeverij: De Arbeiderspers
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
303