Michaël Olbrechts, ‘Vierenveertig na Ronny’

Wie is Ronny?

Michaël Olbrechts kwam twee jaar geleden door de grote poort binnen met zijn debuut ‘De allerlaatste tijger’. De strip vertelde in vlotte tekeningen en zomerse kleuren een autobiografische verhaal over overgrootmoeder Anneke, die het einde van het koloniale tijdperk in Java nog had meegemaakt. Ook in de opvolger van ‘De allerlaatste tijger’ staan familiebanden centraal.

Na een beroerte kan zijn vrouw niet meer zorgen voor Louis, door iedereen liefkozend ‘vake’ genoemd. Voor zijn laatste weekend thuis komt de hele familie bijeen: Louis’ broer Jozef, zijn dochter Marianne en haar man Daniël, zijn kleinkinderen Joris en Stef, Stefs kinderen Olivier en Jozefien en zelfs Reggie, de wat simpele vriend des huizes. Ze hopen samen herinneringen op te halen en zo Louis een onvergetelijk weekend te bezorgen. En dat wordt het zeker…

Olbrechts neemt 123 pagina’s de tijd om de gebeurtenissen van het weekend te vertellen en zo kan hij de hoofdpersonages lekker uitdiepen. Dat is nodig want iedereen heeft zo zijn eigen zorgen: Joris woont nog bij zijn ouders en heeft een suf halftijds baantje in een bibliotheek, Stef komt opdagen zonder zijn vrouw Sandrine maar met zijn twee schermverslaafde kinderen en Jozef heeft al jaren niet meer gesproken met zijn broer. Bovendien loopt een opvoering van de Frontsoldaten, een re-enactmentgroep opgericht door Louis, volledig verkeerd af en komt er een oud familiedrama bovendrijven. Want wie is eigenlijk Ronny?

Dat Olbrechts een knap tekenaar is die zijn lijnen en kleuren perfect weet uit te kiezen, wisten we al van zijn debuutalbum. Ook in ‘Vierenveertig na Ronny’ zijn de personages levende mensen, stralen zijn tekeningen een grote geloofwaardigheid uit, spreken gezichtsuitdrukkingen boekdelen. Hoe kun je deze cover bekijken en niet onmiddellijk terugdenken aan al die koude schotels op talloze communiefeesten? Zijn beeldcomposities zijn vaak treffend gekozen, met name tijdens tekstloze passages zoals de re-enactment van het oogstfeest of de vechtpartij die daarop volgt. Verhaaltechnisch staat het allemaal wat meer op los zand. Wie verwacht dat alle losse scenes culmineren in een finale die alle vragen beantwoordt, is er helaas aan voor de moeite.

Maar veel belangrijker nog dan die technische kanten zijn de subtiele emoties die Olbrechts in zijn boek weet te stoppen. Er kan geglimlacht worden met Reggie, een traan weggepinkt worden met het verdriet van moeke om vake en gesupporterd worden voor Joris wanneer zijn vriendin plots terug opduikt. Authenticiteit, karakter, medeleven: het zijn termen die je eerder verwacht te plakken op het werk van een gevestigde waarde maar Olbrechts slaagt er in ze bijna onopvallend zijn strip binnen te smokkelen.

We hebben ooit een theorie gelezen waarom zoveel debuutplaten van muzikanten tot hun beste worden gerekend: aan je eerste album kun je je hele leven werken, aan alle volgende hoogstens een paar jaar. Zo straf binnenkomen als ‘De allerlaatste tijger’ doet ‘Vierenveertig na Ronny’ niet. Maar Michaël Olbrechts toont ook met zijn tweede album dat hij gerekend mag worden tot de topauteurs die dit klein landje voortbrengt. Nog wat vijlwerk aan de dialogen en de verhaalstructuur en dan halen wij voor zijn derde worp gewoon vijf sterren boven. 

Details Strips
Auteur: Michaël Olbrechts
Uitgeverij: Oogachtend
Jaar:
2016
Aantal pagina's:
128