Max Porter, 'Lanny'

De sublieme tweede van Max Porter.

Zelden waren we meer onder de indruk van een debuut dan van Max Porters ‘Verdriet is dat ding met veren’. Wars van regeltjes en op een volstrekt unieke manier verraste Porter ons met zijn aangrijpende novelle. Porter slaagde erin je schrik aan te jagen, je te ontroeren en weer een klein beetje hoop te geven in enkele tientallen bladzijden. Het levert hem onder andere de Dylan Thomas prijs op én onze aandacht, want ‘Verdriet’ was een novelle zoals je ze nog niet vaak gelezen had. ‘Lanny’ ligt drie jaar na Potters debuut bij de boekenboer. Zonder moeite lukt het Porter om zijn eigen vertelstijl door te trekken. Niet dat je ooit het gevoel krijgt dat de schrijver in herhaling valt. Wij waren in elk geval vanaf de eerste letter mee.

Enkele mijlen buiten Londen ligt een onooglijk klein dorpje, de naam haast niet waardig. Toch is het een bron van vermaak voor Dode Papa Scheurwortel, een donkere aanwezigheid die je met veel goede wil een bosgeest kan noemen. Dode Papa Scheurwortel wordt alleen vrolijk van luisteren. Dagdagelijkse conversaties ruisen door zijn oren als het geluid van de zee op de achtergrond. Toch is Dode Papa Scheurwortel op zoek naar iemand. Hij zoekt Lenny, de gekke zingende jongen. We lezen het verhaal door de ogen van Peggy, de roddelzieke oude tante, Pete, de kunstenaar die Lanny onder zijn vleugels neemt, en Lanny’s vader en moeder die haast het hele boek naamloos blijven. Lanny zelf komt helemaal niet aan het woord. Wanneer Dode Papa Scheurwortel het woord neemt, verdraait de letterzetting zich zoals de woorden door de wind komen aangewaaid. Een hels karwei voor de drukker, maar net zoals in ‘Verdriet’ verdraagt het verhaal en de vertelstijl net dat beetje extra. Porter doorweeft de tekst met fijne proza. Dat je het vertelperspectief telkens vanuit de ogen van een ander personage krijgt, zorgt dat je de onderliggende relaties intens beleeft. Wanneer Lanny verdwijnt, hanteert Porter plots een volledig andere schrijfstijl met ultra korte fragmenten vanuit een oogpunt waar je vaak bij in het ongewisse blijft, maar wel een compleet beeld krijgt van hoe het dorp naar de verdwijning kijkt. Lanny verdwijnt, zijn ouders krijgen plots een naam, en niemand is wie hij leek te zijn.

Je leest 'Lanny' dankzij de geweldige vertaling alsof het boek in het Nederlands geschreven werd. In tijden van alom vertegenwoordigde Google Translates is dat een verademing. De kwaliteit van Porter wordt eens te meer bevestigd door dit geweldige werk. In één ruk uitlezen is aanbevolen. Na de laatste pagina’s leg je ‘Lanny’ met spijt weg en is de enige optie zo snel mogelijk een keer herlezen. Porter is nog maar twee boeken rijp, en toch kijken we nu meer dan ooit uit naar zijn derde. Laat maar komen!

Details Fictie
:
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
215