Mawil, 'Kinderland: Een jeugd onder de schaduw van de muur'

Holy sh*t, dit is goed

'Daar worden wij heel blij van.' Dat waren letterlijk onze eerste woorden bij het zien van de cover van ‘Kinderland’. Het moge duidelijk zijn, enige oppervlakkigheid is ook ons niet vreemd. Het bijna kneuterige plaatje dat de cover van ‘Kinderland’ siert bracht ons in één keer weer terug naar onze jeugd. Toen je met strips op de bank ging zitten en de wereld om je heen vergat. We móésten ‘Kinderland’ hebben, als waren wij Gollem en Mawils plompe - bijna schattige - hardcover zong ons toe en verleidde ons als de Ene Ring.

Mirco, een verlegen en onzeker buitenbeentje, ontmoet de luide, lompe en licht arrogante Torsten en een onwaarschijnlijke maar hechte vriendschap ontstaat. Het is het bekende verhaal van twee tegenpolen die samen betere versies van zichzelf worden door hun vriendschap. Het speelt zich af tijdens de laatste dagen van de DDR, net voor de val van de Berlijnse muur. Deze historische gebeurtenis valt in het niet bij de problemen waarmee de twee vrienden te kampen hebben. Meisjes, pestkoppen, ouders vol onbegrip, irritante zusjes en natuurlijk tafeltennis.

Mawils verhaal is gebrouwen uit eigen herinneringen, research en een dosis romantisering. Hij gaat de gebeurtenissen rondom de val van de muur niet zozeer uit de weg, maar kiest duidelijk voor de wereld van de kinderen. We krijgen de politieke gebeurtenissen alleen mee zoals ook kinderen die mee zouden krijgen. Mondjesmaat, en altijd op de achtergrond. Het is geen deel van de wereld van onze hoofdpersonen en dus speelt het voor hen geen (grote) rol. De dialogen tussen Mirco en Torsten voelen oprecht en ongekunsteld aan, dit zijn gesprekken die kinderen nu ook hebben. Mawil weet een gevoel van constante spanning (komt het wel goed?) te verweven in een verhaal dat eigenlijk over de dagelijkse beslommeringen van twee jonge pubers gaat. Als lezer waren wij fully invested in deze beslommeringen, we wilden zo graag dat het goed kwam en goed ging met de twee helden. Naast zijn twee ijzersterke protagonisten heeft hij ook nog eens een even bonte als schitterende supporting cast gecreëerd. 

Mawil bevestigt met 'Kinderland' dat hij een bewezen cartoonist is. Hij is een meester in zijn vak. Zo is de kadrering in het begin van het boek strak en voorspelbaar om zo het stramien waarin Mirco leeft te benadrukken. Naarmate Mirco’s vriendschap met Torsten hechter wordt en daarmee diens zelfvertrouwen groeit, geeft hij zichzelf steeds meer ruimte om te spelen met de kaders en zo met de pacing van het verhaal. Met als absoluut hoogtepunt de tafeltenniswedstrijd van Mirco en Torsten tegen twee ouderejaars. Een scène die zo gepast had in de ‘Scott Pilgrim’-boekenserie. Nergens breekt Mawil met zijn stijl, en met zijn stijl krijgt hij veel voor elkaar: het kleine geluk is net zo raak als het grote verdriet. Mawils tekenstijl is zo dynamisch dat het bijna leeft. Hij weet zo veel kinetische energie in zijn actiescènes te stoppen dat je als lezer af en toe buiten adem raakt, maar is kundig genoeg om tijdens de stille momenten de rust te hervinden en de gevoelige snaar meermaals te raken.

‘Kinderland’ is goed. Heel goed. We kunnen er veel meer over zeggen, bijvoorbeeld dat Mawil een meester is van de montage, dat hij zo veel kan zeggen met een simpele tekening, dat zijn verhaal zo simpel doch zo raak is, maar daarmee zouden we niet tot de kern komen. Dit is geen verhaal dat je achterlaat met een brok in de keel, maar dit is wel een verhaal dat wij vinden dat iedereen gelezen moet hebben. Het is gewoon heel, heel erg goed.

Details Strips
Originele titel:
Kinderland
Tekst En Tekeningen: Mawil
Vertaling: Sigge Stegeman
Uitgeverij: Soul food comics
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
296