Martha Verschaffel, ‘Lily’

Claustrofobische koortsdroom

We geven het eerlijk toe: na een eerste lezing snapten wij geen jota van van ‘Lily’, het officiële debuut van de Gentse illustratrice Martha Verschaffel. En we zijn er niet helemaal zeker van of er na de tweede en derde leesbeurt enige beterschap was. Dat geeft echter niet. Verschaffel zette met ‘Lily’ een claustrofobische koortsdroom op papier.

Verschaffel vond onderdak bij de fijne Antwerpse uitgeverij Bries, die wel een neus heeft voor eigenzinnig en jong talent - zie ook Maarten De Saeger en Wide Vercnocke. Eigenzinnig is deze Verschaffel wel: geen duidelijke verhaallijnen, een schijnbaar eenvoudige grafische stijl en bijzondere kadreringen. Dat alles maakt van ‘Lily’ geen panklare brok, maar voor de rabiate fans van figuren à la David Lynch en Luis Buñuel is dit gefundenes Fressen.

‘Lily’ is netjes opgedeeld in vier kleinere hoofdstukken - volgens ons nu ook weer niet echt nodig gezien de rotvaart waarmee je door dit boek jast. Daarin maken we kennis met drie zussen, waarvan Lily de jongste is. De twee oudste zussen - namen doen er zelfs niet toe - proberen Lily te beschermen tegen, ja, tegen wat eigenlijk? We zien een poging tot barricaderen van de voordeur met een arsenaal aan kamerplanten. Dat mislukt, wanneer een vos binnenbreekt en zich tegen Lily aan nestelt. Ultieme climax: een extreem staaltje automutilatie. Of was het allemaal gewoon een droom?

Wie verwacht een mooi uitgewerkt verhaal met eendimensionale karakters en personages voorgeschoteld te krijgen kan beter een 'Kuifje' bovenhalen. Wat Martha Verschaffel op tafel tovert, is een bevreemdend gezinstafereel waarvan een zekere dreiging uitgaat en waarbij je nooit zeker weet welk deel realiteit en welk deel droom is. Een soort van bad trip, maar dan zonder hallucinogene middelen.

We vemeldden het hierboven al: Verschaffel tapt niet enkel thematisch uit heel aparte vaatjes, ook grafisch heeft ze een onvergelijkbaar signatuur. Denk aan een Edmond Baudoin, maar dan minder zwaar aangezet. Met simpele, schetsmatige potloodtekeningen en weinig tekst weet ze een waar Lynchiaans universum te creëren.

‘Lily’ bestempelen als een surrealistisch pareltje zou net iets te veel eer zijn, maar als visitekaartje kan dit wel tellen. Als Martha Verschaffel in het vervolg net een fractie minder cryptisch uit de hoek komt, zou haar volgende boek wel eens een meesterwerkje kunnen worden. In de gaten houden, deze dame.

Details Strips
Scenario & Tekeningen: Martha Verschaffel
Uitgeverij: Bries
Jaar:
2015
Aantal pagina's:
120