March & Dufaux, 'The dream 1: Jude'

Neon Devil

Neon en genadeloos. Dit verhaal haalt de mosterd bij de erotische thrillers uit de jaren negentig. Ongegeneerd voyeuristisch, maar op cultureel verantwoorde wijze: zowel mannen als vrouwen worden met begerig potlood op papier gezet. Sixpacks, ontblote bovenlijven, wulpse dansen. Iedereen wordt bekeken.

Roze neonbelichting in aquarel geschilderd. Zacht pastelneon, bijna vriendelijk en meisjeskamer-schattig. Al zit dat roze gevangen in een wereld van tattoos en lederen outfits. Een onderwereld, uitgewerkt in een strip: verleidelijk en gevaarlijk.

‘The dream’ vertaalt de Amerikaanse droom: het verlangen naar geld, roem en Hollywood. De illusie dat ook jij, de zero, kan uitgroeien tot een hero. Jude is één van die dromers. Hij danst naakt in een nachtclub, verstrengeld in Ona, zijn partner. Een vuile show met expliciete seks.

En dan wordt Jude ontdekt door een blonde dame. Zij vertegenwoordigt een mysterieuze filmstudio: IAP, Invisible Art Production. Verborgen voor het zicht, films die er geen zijn. Die meer zijn dan normaal en waarachter het ultieme gevaar schuilgaat: Satan op pellicule. Jude wordt gerekruteerd, maar niet vooraleer alle hindernissen uit de weg geruimd zijn.

‘The Dream’ is als een nachtmerrie verborgen in kleur en mooie lijven. Een genre-strip, beïnvloed door films als ‘Angel Heart’ en ‘Repo Man’. Soms demonisch uitdagend, dan weer ronduit hitsig zoals de eerste. En zo vreemd, extatisch en onbegrijpelijk als de tweede.

Het verhaal laat veel onbeantwoord. De feiten zijn duidelijk, de wereld is echt en herkenbaar, maar waar het echt over gaat, blijft onbenoemd. De duivel zit ín de pagina’s, maar laat zich nergens zien. Ongrijpbaar, ondefinieerbaar, maar overal.

Wat een lust voor het oog! We adoreren tekenaar Guillem March en zijn sexy vrouwen, die dan wel beantwoorden aan het ideaalbeeld uit het Hollywoodidioom, maar het cliché niettemin ook overstijgen. Wellicht omdat Jean Dufaux, de scenarist, ze karakter geeft. Dufaux' vrouwen verleiden en heersen over het verhaal.

De strip zal niet door iedereen gesmaakt worden. Het vergt een inspanning. Een bereidheid om je morele kompas bij te stellen. Word niet boos als de strip je uitdaagt - je toont waar je instincten tegen vechten. Geniet en omarm de clichés, ga mee in de droom. Verlies je in het onuitgesprokene. Zuig de sfeer op, zonder achterdocht. En boven al: besef dat  wanneer een vrouwelijke Mad Max baadt in het roze neonbord van een dubieuze nachtclub, dat er dan iets speciaals ontstaat.

Details Strips
Scenario: Jean Dufaux
Tekeningen: Guillem March
Uitgeverij: Dupuis
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
56