Manu Larcenet, 'De dagelijkse worsteling compleet'

Een echte strip voor mensen in cartoon-vorm

Eerst het slechte nieuws. De titel van deze strip is niet al te best. ‘De dagelijkse worsteling’: het klinkt als een natte sok. Het klinkt zwaar zonder mysterieus te zijn, het wekt een sfeer op die weinig aanlokkelijk is. Nee, van de titel zijn we geen fan. Ook de omslag had beter gekund. Spectaculairder, groter. De cover doet de strip niet genoeg opvallen. Jammer, want – en hier is het goede nieuws – deze strip verdient aandacht. Dit moet gekocht en gelezen worden.

Alles draait om Marco, een fotograaf van ergens achteraan in de twintig. Een kerel dus, die de confrontatie met het leven aangaat. Met dingen als het zoeken naar een vriendin, het denken aan nog niet geboren kinderen en het kopen van een huis. Maar ook met ernstigere problemen: Marco lijdt immers aan angstaanvallen. Waarom? Tja, wie zal het zeggen. Zijn psychiater misschien?

Klinkt bovenstaande zwaar? Wellicht, maar vrees niet, de strip is veel vrolijker dan dat. Of toch in het eerste deel van deze integrale uitgave. In het vierde en laatste hoofdstuk wordt het allemaal wat intenser. Maar het begint als een belofte. Als een BBC-versie van de reeks ‘Friends’, gecoproduceerd door HBO. Als kwaliteit dus, met een nodige dosis humor, een zekere zelfrelativering en aandacht voor al wat pijnlijk is. Centraal in Larcenets aanpak staat het contrast tussen tekening en verhaal. Het ziet er allemaal redelijk eenvoudig uit – een boze ziel kan beweren dat dit tekenen op cartoonniveau is – maar het gaat over volwassen onderwerpen. Dit contrast haalt het echte gewicht uit het verhaal. Het relativeert niet helemaal, maar toch een beetje.

Dat contrast, samen met de humor. Humor in de kleine details. In de uitdrukkingen van de figuren, in de doorleefde en herkenbare dialogen en situaties. Marco reageert soms als een ongevoelige eikel, maar wij begrijpen hem. Wij zouden net hetzelfde doen.

Naargelang de strip vordert, wordt alles ernstiger. Dood, twijfel en zelfs existentiële angsten komen aan bod, maar zijn nooit gratuit en worden altijd met gevoel benaderd. Het fascineert hoe al die onderwerpen volledig natuurlijk aandoen. Larcenet maakt statements zonder in filosofisch gezwets te belanden. Hij maakt analyses zonder saai te worden, zonder de band met de realiteit te verliezen. Wat hij zegt klinkt alsof het wel eens kan kloppen.

Hoe meer het verhaal evolueert, hoe groter de noodzaak wordt waarmee het geschreven is. Alsof wat je ziet een rechtstreekse print is van Larcenets brein. Bedenkingen over de menselijke aard, de westerse maatschappij, zelfs over Sarkozy en diens verkiezing: alles komt aan bod. Het vierde deel klinkt als een lange schreeuw van een auteur die ergens mee worstelt. Een schreeuw die diep snijdt (een positivo is Larcenet niet, nihilisme is zijn demon) maar wondermooi op papier gezet werd.

We zijn weg van dit album. Volledig weg. Waarom slechts vier sterren en geen vijf? Omdat ‘Blast’ bestaat. De reeks waaraan Larcenet na deze serie begon. ‘Blast’ is beter. De obsessies van de auteur zijn er beter in gekanaliseerd. ‘De dagelijkse worsteling’ raakt uiteindelijk wat uit balans door iets te veel zware overpeinzingen.

Doch, zulks is randkritiek. ‘De dagelijkse worsteling’ is echt.

Details Strips
Auteur: Manu Larcenet
Uitgeverij: Oog & Blik
Jaar:
2012
Aantal pagina's:
240