Manu Larcenet, 'Blast 3: Halsoverkop'

Gevaarlijk goed

In een donker hoekje van een verlaten huis ... Nee, in een klamme kamer, verborgen in het verlaten huis, daar hangt een koord, met onderaan een lus. Polza Mancini, een dikke man, clochard en zot kijkt er naar. Hij herkent het. Hij begrijpt wat hier gebeurde maar ziet geen dreiging. Misschien wel respect, begrip. Hoewel Polza de man in kwestie niet kende, is diens dood een beetje de zijne.

Polza Mancini is waar het in 'Blast' om gaat: een dikke man die zich afkeerde van de maatschappij. Zijn rug draaide naar vrouw, job en het gemakzuchtig leven. Polza trok in het eerste deel van de reeks de natuur in. Op zoek naar eenzaamheid, het echte leven, de Blast - de high, opgewekt door alcohol en isolatie.

Eerst was dit leuk. Een openbaring, als Mowgli in de jungle. Genietend van al waar de moderne mens blind voor is. In deel twee verandert dit. Bomen worden fabrieken, zomer wordt winter en de eenzaamheid ontdekt de gruwel. Nu, in 'Blast 3: Halsoverkop' komt de ware aard, de psyche van Polza Manini, naar boven. Dat waar altijd al naar toegewerkt werd: de innerlijke strik waarin Polza verward zit. Geen Mowgli meer, geen Baloe de beer. Polza ontdekt zichzelf: een massieve duisternis die enkel verlicht kan worden door koplampen die akelig snel dichterbij komen.

Om maar te zeggen dat 'Blast 3' je genadeloos bij de keel grijpt. Scenarist en tekenaar Manu Larcenet gaat verder op het indrukwekkende elan van de voorgaande delen. Alles samen is de reeks nu al een 604 pagina's dik en nog altijd lijkt Larcenet perfect te weten waar hij naar toe wil. Zijn verhaal is perfect opgebouwd – met een overkoepelend politie-verhoor, mooi doorweven met flash-backs. De spanning wordt voortdurend aangescherpt, doorlezen is een must.

Een beetje een misdaadthriller dus – Polza vermoordde iemand, waarom? - maar toch niet echt. Bovenal is dit een trip doorheen een verwarde, semi-depressieve geest. De strip is donker, zwart en grijs. De enige kleuren zijn de chaos die omhelsd wordt. Het stormt in Polza's hoofd, de tekeningen laten dit zien. Het valt moeilijk te omschrijven hoe krachtig Larcenet alles op papier zet – daarom zijn het ook tekeningen. We weten alleen dat elke keer als we een Paaseiland-beeld zien – de obsessie van Polza – we telkens weer onder de indruk zijn. De beelden zijn zwaar, donker, extreem aanwezig. En toch is het slechts een papier – we hebben het gecontroleerd. Indrukwekkend. Zoals de hele reeks.

'Blast 3' stelt absoluut niet teleur. Het zou ons niet verbazen als Larcenet na deze strips stopt met tekenen. Hoe kan hij dit ooit nog overtreffen? Misschien wordt hij wel bakker of bediende bij de bank. Hoe dan ook, dit is een strip op eenzame hoogte.

Details Strips
Auteur: Manu Larcenet
Uitgeverij: Oog en Blik / De Bezige Bij
Jaar:
2013
Aantal pagina's:
208