Mano Bouzamour, 'Bestsellerboy'

Onnodig puberale roman

Karikaturen, stereotypes, vooroordelen, ‘zij’ zijn slecht en ‘wij’ zijn goed: ieder mens maakt zich er in meer of mindere mate  wel schuldig aan. Individuen die een uitzondering op de regel zijn, worden doorgaans dan ook vol lof onthaald. Zo verging het ook Mano Bouzamour, de Amsterdammer van Marokkaanse origine die met ‘De belofte van Pisa’ daadwerkelijk een literaire belofte werd, in plaats van een 'jochie van de straat' zoals hij zichzelf beschrijft. Vijf jaar later is hij terug met zijn tweede roman, ‘Bestsellerboy’, over een jonge Marokkaans-Amsterdamse schrijver die met zijn debuut de wereld bestormde en nu te kampen heeft met een writers-block, ook al verwacht zijn uitgever dat hij zo snel mogelijk met een tweede roman op de proppen komt. Rings a bell, anyone? In hoeverre dit werk (opnieuw) autobiografisch is, wordt niet duidelijk, maar het staat buiten kijf dat Bouzamour ook voor dit werk goed heeft kunnen putten uit zijn eigen leven.

Mohamed Zebbi droomt van een literaire carrière. Zijn beschimmeld jongenskamertje staat vol met boeken van Nederlandse grootmeesters en hij is druk bezig met een eigen roman. Zijn ouders spreken de taal (natuurlijk) niet en hebben van lezen (de Koran uitgezonderd) überhaupt geen kaas gegeten. Mohamed zelf is niet gelovig: hij verkeert met een Amsterdams yuppenmeisje Evelien en drinkt, rookt, vloekt en sekst dat het een lieve lust is. Als zijn redacteur bij uitgeverij Platform wil dat hij een aantal dingen in zijn boek aanpast, krijgt zij een middelvinger en verhuist hij naar Prometheus, waar hij onder de hoede van Mai Spijkers valt. Beide personages zijn werkelijk levende personen. Het is dan ook behoorlijk immatuur van Bouzamour dat hij de Platform-uitgeefster behoorlijk te kakken zet. Ze zal zijn (behoorlijke) ego te veel hebben gekrenkt.

Dat is niet het enige wat stoort aan het boek. Het commentaar wat de redactrice in kwestie had, namelijk dat zijn seks-scenes te puberaal zijn, klopt volledig. Het is nergens voor nodig dat ‘Mohamed’ gretig ingaat op alle vrouwen die zich met enthousiasme in zijn schoot werpen, behalve een onnodig bravoure en onvolwassen alfamannetjesgedrag voegt het niks toe aan het boek, noch aan het hoofdpersonage. De namedropping die veelvuldig plaatsvindt in het boek is eveneens mateloos vervelend. Zou Tommy Wieringa hem betaald hebben om een nutteloos aantal keren in het boek vernoemd te kunnen worden? Mohamed/Mano komt negentig procent van de tijd over als een vervelende straatjongen met een grote bek die door een stom toeval literaire successen boekt.  

De overige tien procent zorgen wel voor een positieve band met Mohamed. Zo beschrijft hij de doorgeknipte band met zijn ouders en broer met veel emotie. Het moment dat hij bij een meisje blijft slapen (Evelien is immers zes maanden in Cambodja) en zij recht tegenover zijn ouders blijkt te wonen, is van grootse schoonheid. Hij laat de stomende seks voor wat het is en neemt plaats voor het raam om zijn ouders en broer, in volle Ramadan, te aanschouwen. Als datzelfde meisje hem later een foto stuurt van de bruiloft van zijn zus en een totaal onbekende man, wordt zijn eenzaamheid schrijnend duidelijk. Ook zijn liefde voor Evelien is her en der hartverscheurend en hun afscheidsseks voor haar vertrek is een van de weinige momenten waarin de liefdesdaad wél wat toevoegt. Het einde, met een kleine twist, is eveneens erg goed. Het tempo in ‘Bestsellerboy’ is hoog en het boek leest dan ook zeer vlot weg, maar het zou een grote plus zijn geweest als Bouzamour iets van inhoud in het boek had gestoken.

Details Fictie
Auteur: Mano Bouzamour
Uitgeverij: Prometheus
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
300