Malet & Moynot, 'Nestor Burma 11: Tegen QED'

Nostalgisch Parijs

Parijs bestaat in honderden gedaantes. Voor wie er niet woont, is het een toeristische grootmacht, vol monumenten, lange wachttijden en kitcherige bistro's. Daarnaast, zo vertellen de media ons, is Parijs ook haar banlieux: een mix van progressieve cultuurvermening, Vincent Cassel en hopeloze agressie. Je hebt het haute couture-Parijs, het Parijs van Sartre, centrum van filosofie en kunst, het politieke Parijs. Er bestaan zoveel versies...

Niet in het minst die van de nostalgie.

Een Parijs dat nooit echt bestaan heeft, tenzij je gelooft in de realiteit van fictie - in de interpretatie van kunstenaars, schrijvers en filmmakers. Zij creërden een stad, gezellig, rustiek, oud en uniek. Een romantische blik op smalle straatjes, de parmantige hoekhuizen, de terrasjes met schattige luifels en kleine koffiekopjes. Dat Parijs fascineert het meest van al. Het is daar dat Netsor Burma, privé-detective, zijn avonturen beleeft.

Meestal bevindt Burma's stad zich in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Nu, in dit elfde album, leeft Parijs onder de Duitse bezetting. Tien jaar eerder dus, tijdens de tweede wereldoorlog. Op zich is het verschil met het volgende decennium niet geweldig groot. Hier en daar zie je een soldaat, af en toe vliegt er een bommenwerper over, en vlucht de bevolking de schuilkelders in, maar voor de rest? Burma beweegt zich vrij, de straten zien er hetzelfde uit – kasseien, straatlantaarns, op elke hoek een bar. De dreiging van oorlog en dood is amper aanwezig.

Een beetje zonde, alsof de stripmaker een aangeboden kans niet helemaal benut. Doch, laat ons niet vergeten dat deze stripreeks eerst en vooral over een detective gaat. Burma onderzoekt een moord – iets dat met een goudroof te maken heeft. Met verraad, een vrouw en een circusdwerg. Deze zaak wordt, zoals steeds in de reeks, kundig uit de doeken gedaan. Burma zoekt en vindt, bewandelt zijsporen, ontmoet tonnen boeiende personages, filtert wat hij weet en vult de leemtes in die ontbraken. Een boeiende zoektocht – even verwarrend voor het hoofpersonage als voor de lezer. Eens je de laatste pagina omslaat, ervaar je de nood terug te gaan. Om te zien wie wie is, en wat die nu wel of niet gedaan heeft. Niets verloopt recthlijnig. Alles is een mysterie. Zoals het hoort, maar, het moet gezegd, ook niet meer. Nergens stelt de plot teleur, maar evenmin overstijgt het zichzelf. Degelijke detective-lectuur, c'est tout.

Het zijn de tekeningen die het echt af maken. Moynet, die enkele jaren geleden als eerste de reeks van grootmeester Tardi overnam, tekent als zijn voorganger. Dezelfde stijl, dezelfde koppen, maar toch wat anders. Vuiler, sneller, iets meer schets, iets meer diepzwarte schaduw. Het past, het maakt van Parijs het hoofpersonage. Je wandelt mee in straten die je enkel nog ziet in films uit de jaren dertig. Je ervaart de wereld zoals enkel acteur Jean Gabin dat deed, op een set, lang geleden, in een stad die enkel in de camera bestond.

Het is die nostalgie, dat Parijs, in inkt en kleur, dat 'Nestor Burma' maakt tot wat het is. Een fascinerende reeks waarin je wegzinkt, wegdroomt. Ook in dit elfde album, dat zeker niet het beste uit de reeks is, glorieert de stad, en met haar het verhaal, de inwoners en het avontuur.

Details Strips
Auteur: Emmanuel Moynot
Auteur: Leo Malet
Uitgeverij: Casterman
Jaar:
2016
Aantal pagina's:
96