Mac Barnett & Jon Klassen, 'De wolf, de eend & de muis'

In de buik van de wolf

Hoewel de titel van dit prentenboek meteen reminiscenties oproept aan cliché-personages uit het volkssprookje, vermijden Barnett en Klassen een eenzijdige, voorspelbare invulling van de plot. Het verhaalbegin heeft echter nog een vage link met het sprookje: de ontmoeting tussen het roofdier en muis loopt niet bepaald goed af voor laatstgenoemde: hij wordt ‘vrolijk’ opgevreten. Wat in menig kinderboek de – al dan niet pedagogisch verantwoorde – moraal zou zijn, krijgt hier een geheel andere betekenislaag. Muis vreest weliswaar eventjes dat dit ‘het einde’ is, maar dat draait geheel anders uit. In de wolvenbuik maakt hij kennis met eend, die hem de geneugten van deze bijzondere plek bijbrengt: “‘Ik mag dan misschien opgeslokt zijn, maar dat betekent nog niet dat ik me laat opeten.’”

De buitenwereld vormt geen gemis voor het olijke tweetal; bovendien hoeven ze alvast geen angst meer te hebben om door de wolf te worden opgeslokt. Samen vieren ze feestjes, met kaas en wijn, en geven hun exclusieve voorkeuren wat graag aan de wolf door. Aan dat goede leventje dreigt echter een abrupt einde te komen wanneer de wolf door een jager achtervolgd wordt. Maar dat blijkt buiten eend en muis gerekend, die hun krachten bundelen om hun luxeleventje in stand te houden. De speelse twist aan het einde verklaart in één adem waarom wolven ’s nachts huilen naar de maan.

Ondanks de vrij accurate vertaling van Edward van de Vendel is ‘De wolf, de eend & de muis’ toch vooral visueel een geslaagd prentenboek. De vrij eenvoudige tekst krijgt te weinig diepgang, lijkt zelfs inderhaast achteraf te zijn toegevoegd. Het zijn dan ook de gestileerde prenten van Jon Klassen die de narratieve functie grotendeels overnemen. In een mix van verschillende technieken en basale kleuren verbeeldt hij het woud als een unheimliche plek. Donkere schaduwen lijken tot leven te komen en laveren tussen de grijs-witte stammen. Dat staat in schril contrast met de binnenkant van wolf. Toegegeven, het is erg aanvankelijk stikdonker, maar eend heeft er met heldere, warme kleuren een gezellige ruimte gecreëerd. Zoals in veel volkssprookjes krijgt de wolf een angstaanjagend uiterlijk in grijs- en zwarttinten. Daartegenover plaats Klassen de ontwapenende, haast cartooneske figuurtjes van muis en eend, die van een hoge aaibaarheidsfactor blijk geven.

‘De wolf, de eend en de muis’ overtuigt als een eigenzinnig en humoristisch cultuursprookje, waarin het meermaals bekroonde duo Barnett-Klassen met enkele veelvoorkomende dierenfiguren uit sprookjes en prentenboeken een geheel nieuw verhaal creëert. Een klassieker in wording.

Vanaf 4 jaar

Details Fictie
Auteur: Mac Barnett
Illustrator: Jon Klassen
Uitgeverij: Gottmer
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
40