Maartje Smits, 'Hoe ik een bos begon in mijn badkamer'

De mens die bijna alles omsluit

Na haar debuut 'Als je een meisje bent' wisten we het al: de poëzie van Maartje Smits mag best hardop worden gelezen. Dan valt de toehoorder vooral de humor en de rijke beeldentaal ervan op. Idem met 'Hoe ik een bos begon in mijn badkamer', haar nieuwe bundel. 

Een verzameling gedichten die moeilijk onder één noemer te vangen vallen. Dat maakt het lezen ervan alleen maar bijzonder aantrekkelijk. Maartje Smits beschikt namelijk over een rijk taalpalet dat ze, zonder ooit gekunsteld te worden, breed uitsmeert in deze bundel.

Er is vooreerst haar band met de natuur waarin de mens, op zoek naar rust en evenwicht, zich af en toe verliest. Je vermommen in een boom, of zoals in het titelgedicht van haar bundel, vechten tegen de natuur die alles dreigt over te nemen. 

Het laat zich lezen in 'Notities bij natuurbrug zandpoort'. Zes artikels waarin een golfbaan een jarenlange harmonie verstoort. Of de mens die alles omsluit, om te besluiten:

'5.2. in een omsloten gebied ben ik 

juridisch gezien ook een huisdier

van de staat.'

Zijn sommige gedichten nogal hermetisch, dan trekt Smits in andere verzen een open taalregister open. Het is echter valse schijn. Als je dreigt te vallen voor ogenschijnlijk simpele taal, verwondert ze je alweer met 'Cyclus'. Een lang gedicht, waarin ze haar gedegen vakmanschap etaleert. Poëzie die je naar de keel grijpt, al was het maar omwille van volgende slotregels:

'mijn curettage

was wellicht mislukt

ik deed een poging tot ontbinding

de glossy gleed uit het lichte lectuurschap

en vocht een wonderlijke vlek

in mijn onderbroek'

Maartje Smits laat je zonder het minste risico van de ene verrassing in de andere tuimelen. Soms ongemeen ruw zoals in zinnen die niets aan de verbeelding overlaat

Maar ondanks alles blijft de bundel in een positief perspectief overeind. Er is de liefde voor het platteland, waar ze in 'Poldernostalgie' treffend de laatste melkveehouder heeft vereeuwigd. Kan het nog Hollandser? Je zou soms denken dat het de taak van de dichter is om elke herinnering aan wat is geweest op te poetsen en te bewaren in een zoveelste gedicht. Een opdracht waarin Maartje Smits wonderwel is geslaagd. 

Portretfoto (c) Monica Curtin

Details Poëzie
Uitgeverij: De Harmonie
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
48