Maarten Vande Wiele, 'Zeep 1'

Zalige zeep

De magie zit verborgen in de wenkbrauwen van Kenneth Castelson.

Kenneth… Ken voor de vrienden. Erfgenaam van één van Amerika’s rijkste families. Hoofd van de firma Castelson-soap, met een kantoor in het New York City van de late jaren tachtig.

Ken leidde een tragisch leven. Zijn grote liefde verdween. Niemand weet waar ze is. Leeft ze nog? Wat maakt dat uit? Ken zal altijd van haar houden.

Of niet? Want plots, als uit het niets, verschijnt Barbra. Zij, een jongedame van bescheiden komaf, komt solliciteren. Ken en Barbra – het lijkt liefde op het eerste zich, hoe onlogisch dit ook klinkt – hij rijk en machtig, zij arm en eenvoudig. Barbra’s leven verandert in een sprookje…

Barbra en Ken, zie daar waar ‘Zeep’ over gaat. Een getormenteerde, jonge zakenman die troost en liefde vindt in de armen van zijn secretaresse. Het klinkt als een stationsromannetje. Of, inderdaad, als een tv-soap. Een verhaal vol uitvergrote emoties, bruidstaart-romantiek, duistere intrige en uiteindelijk, verraad.

Een verhaal met de intensiteit van een soap... Echt aanlokkelijk klinkt dat niet. Doch, dat is het wel. De tekenaar-scenarist Maarten Vande Wiele weet perfect waar hij mee bezig is. Uit alles wat hij op papier zet, blijkt een oprechte fascinatie voor het genre. Hij lacht er niet mee – dit is geen parodie – maar neemt het beste wat het te bieden heeft en verwerkt dat tot een verhaal dat zowel volledig stereotiep als ontzettend zichzelf is. Zijn dialogen bewandelen het slappe koord, maar bereiken door spitsvondigheid en humor glorieus de overkant. Wij, die doorgaans elke soap vermijden, wij houden van Barbra en Ken.

Hoe kunnen we dat niet doen? We hebben nu eenmaal Kenneth in de ogen gekeken, in die twee zwarte puntjes, en hebben daarboven de wenkbrauwen droef zien wegzakken. Vande Wiele legt een weemoed in Kens blik die onweerstaanbaar is. We hadden dit niet verwacht, maar door ‘Zeep’ begrijpen we het mysterie van McDreamy.

Dit alles toegeven – ja, we houden van deze soap! – valt ons minder zwaar omdat de tekeningen als excuus dienen. Het ziet er allemaal zo genadeloos eigenwijs, en daarom geweldig uit.

Laat er geen twijfel over bestaan: dit is roos. Roze, als in de meest mannelijke aller kleuren. Bijna elke pagina spuugt een Barbie in je gezicht. Het is even wennen. Vande Wieles stijl is te nemen of te laten – karikaturaal, uit een andere tijd, als was het parfum-reclame uit de jaren vijftig. Vande Wiele maakt geen compromissen. Zijn lijnen zijn wat ze zijn – dik en sierlijk – zijn kleur is wat het is – roos.

Een roos dat je meetrekt. Dat aanvankelijk schattig, geinig en grappig is, maar later begint te dreigen. Wanneer de donkerzwarte schaduwen de kleur verdringen, besef je dat het sprookje wellicht geen happy end heeft…

‘Zeep’ heeft ons van soap doen houden. Of toch, van Vande Wieles interpretatie van een soap. Als hij ze tekent – eigenwijs, met volle overgave en volledige controle – dan lezen we ze graag. Zelfs al doet het ons verdrinken in de ogen van een man en verlangen naar de kleur roos.