Maarten vande Wiele, ‘Monsieur Bermutier’

Tegenvallende bewerking ziet er tenminste nog aantrekkelijk uit

Zoals eerder aangegeven in de recensie van ‘Madame Pipi’, is uitgeverij Oogachtend 2013 goed begonnen, met een trio van nieuwe uitgaves van jong en erkend Belgisch talent. ‘Madame Pipi’ was een schot in de roos, maar helaas wist ‘Morgen weer een dag’ dat sterke begin geen vervolg te geven. Nu dan de beurt aan Maarten vande Wiele (bekend van onder andere ‘I love Paris’) met ‘Monsieur Bermutier’.

‘Monsieur Bermutier’ is Vande Wieles bewerking van een vijftal korte verhalen van Guy de Maupassant. De Franse De Maupassant wordt gezien als een van de grondleggers van het moderne korte verhaal. Het idee om uit zijn uitgebreide oeuvre van (300) korte verhalen te putten, en een selectie daaruit te verstrippen, klonk ons als muziek in de oren.

Monsieur Bermutier is de hoofdpersoon die de vijf losse verhalen met elkaar verbindt. Van origine komt de gezette onderzoeksrechter alleen maar in één van de verhalen voor, ‘De hand’. Om de verhalen van een onderliggend verband te voorzien, heeft Vande Wiele ervoor gekozen om Bermutier in alle verhalen te laten figureren. De auteur heeft zich nog wel wat meer (kleine) vrijheden gepermitteerd met de teksten van de Maupassant, zoals het veranderen van het geslacht van bepaalde karakters. Echter, geen van deze aanpassingen heeft zoveel impact of invloed als de overkoepelende aanwezigheid van monsieur Bermutier. De hoofdpersoon is afwisselend verteller, figurant, held en slechterik. Het idee is in theorie heel slim, helaas valt de praktijk tegen. Vanwege de constante aanwezigheid van de onderzoeksrechter waren wij voortdurend op zoek naar een verband tussen de losse verhalen. Dat verband is er – op de aanwezigheid van Bermutier na natuurlijk – eigenlijk niet, waardoor het allemaal een beetje bij elkaar geraapt voelt. De korte pitch op de achterkaft verleidde ons met het idee van een onderzoeksrechter die verschillende mysterieuze zaken oplost, maar op het eerste verhaal ‘Spoken’ na, wordt deze belofte niet ingelost.

Over de tekenstijl van de strip en de algehele vormgeving zijn wij wel te spreken. Vande Wiele is rucksichtlos van zijn – vooral uit ‘I love Paris’ – bekende stijl afgestapt. Weg zijn de strakke lijnen, zwarte vlakken en enorme ogen, daarvoor in de plaats krijgen we speelse aquarellen, fijn lijnwerk en bovenal kleur! Heel soms doet deze nieuwe stijl denken aan Picasso, daarbij vooral doelend op het af en toe ontbreken van een correct perspectief. Goed voorbeeld hiervan is dat de snor van Bermutier altijd  volledig te zien is, zelfs als de man en profil is getekend. Het is een genot om door de strip te bladeren en om de pagina’s te bewonderen. We hebben zelfs meerdere malen pagina’s laten zien aan naasten. Een zeer leuke toevoeging van de uitgeverij, is het gebruik van thermische inkt op de cover. Dit zorgt ervoor dat de titel en de afbeelding van monsieur Bermutier verdwijnen als het boekje bijvoorbeeld op de verwarming wordt gelegd en weer langzaam verschijnen als deze afkoelt. Een leuke gimmick die waarschijnlijk bedoeld was om het gevoel van mysterie in het boek op te krikken.

Wij hebben lang de neiging gehad deze strip de laagst mogelijk beoordeling te geven. Uiteindelijk zijn we toch gezwicht voor de mooie platen die de pagina’s sieren. Het oog wil ook wat en op dat gebied stelt Maarten vande Wiele’s ‘Monsieur Bermutier’ zeker niet teleur.

Details Strips
Monsieur Bermutier Cover Maarten vande Wiele
Auteur: Maarten Vande Wiele
Uitgeverij: Oogachtend
Jaar:
2013
Aantal pagina's:
96