Judith Vanistendael, De maagd en de neger 2: Leentje en Sofie

Afrikaans, Belgisch en niet te missen

In het eerste deel van 'De maagd en de neger' deed een vader zijn uiterste best om een Togolees in zijn familie te verwelkomen. Veel keuze had hij niet: zijn dochter was nu eenmaal verliefd op die man. Dat de zwarte een vluchteling was, maakte het er niet simpeler op. Het is een mooi boek, dat eerste deel. Het is mooi om lezen hoe Vanistendael een ontroerend portret van haar eigen vader – het is immers een autobiografische strip – combineert met een subtiele rondleiding door het Belgische asielbeleid

En nu is er dan het tweede en meteen ook laatste deel. Na twee jaar wachten is ie gearriveerd en hij is net zo boeiend en ontroerend als zijn voorganger. Eigenlijk krijg je net hetzelfde verhaal als in album één. Met dat verschil dat er deze keer door de ogen van de dochter wordt gekeken. Wat de vader in het eerste album niet wist – of letterlijk niet kon zien – ontdek je nu.

Verwacht echter geen verrassende onthullingen, geen spectaculaire twisten of goden die uit de hemel vallen. Het blijft exact hetzelfde verhaal, maar dan anders. Deze versie is opvallend veel zwarter, veel Afrikaanser dan de vorige. In album één las je over hoe moeilijk het was voor een Belgische man om inzicht te krijgen in zijn zwarte schoonzoon. Hoewel hij de wil om te helpen had, werd pijnlijk duidelijk hoe ver Afrika nog van België verwijderd ligt.

In deel twee krijg je veel meer van dat Afrika te zien. Je zit namelijk dichter op de huid van de dochter, en zo ook onherroepelijk dichter bij haar geliefde. Je leert hem kennen. Wie hij was in Afrika, wat hij daar deed en waarom hij nu in België is. Het is een akelig verhaal dat de kille asielprocedures van het eerste deel in een heel ander daglicht stelt.

'De maagd en de neger' valt vooral op door zijn menselijkheid. De hoofdinteresse van Vanistendael zijn haar personages. Deze onderzoekt ze zonder ze te veroordelen. Wie zijn de mensen waar ze mee te maken krijgt? Waarom doen ze wat ze doen? Het zijn rake observatie die soms grappig zijn, soms intriest en soms verrassend. Maar ze komen altijd voort uit een eerlijke en oprechte interesse.

In haar tekenstijl trekt Vanistendael deze fascinatie voor haar omgeving verder. Niet alleen de karakters van haar personages weet ze treffend te omschrijven. Ook hun uiterlijk zet ze even subtiel als krachtig op papier. Kleine gebaren, alledaagse houdingen en sprekende gezichten, brengen de mensen tot leven. De mensen zijn ook altijd mooi. Niet perfect – dikke billen en kale koppen worden niet verstopt – maar echt en … tja, mooi.

Hierbij hanteert ze een vlotte en sierlijke lijn. Ze gaat direct naar de essentie van het beeld zonder zich in details te verliezen. Bovendien houdt Vanistendael van het zwart en van het wit. De strip is bijna letterlijk een strijd tussen de twee uitersten. Zwart komt opzetten, wit past zich aan of vecht terug. Of soms worden ze één. Wat niet resulteert in vaal grijs maar in een wondermooie, lieflijke vrijscène.

Als je het eerste deel graag gelezen hebt, zal je zeker niet teleurgesteld worden door album twee. Hoewel enige gewenning onvermijdelijk is – het tragische lot van elk vervolg – is Vanistendael erin geslaagd een mooi geheel te creëren.  Ze bewijst met 'De maagd en de neger' dat  een verhaal zo boeiend is als de mensen die het meemaken. Verschillende personen maken andere verhalen, zelfs al maken ze hetzelfde mee.

Het is Vanistendaeles talent dat ze die verhalen kan zien. Het is ons geluk dat ze die ook nog eens op papier wil zetten.

Details Strips
Auteur: Judith Vanistendael
Tekenaar: Judith Vanistendael
Copyright afbeeldingen: http://www.brusselnieuws.be/artikels/cultuur/judith-vanistendael-breit-vervolg-aan-de-maagd-en-de-neger
Uitgever: Oog & Blik - de Harmonie
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
81