Leo, Corine Jamar & Fred Simon, ‘Mutations deel 1’

Niet lezen zonder voorkennis

‘Mutations’ had onze interesse gewekt met de korte synopsis op de achterkant. Er was een zin die onze fantasie op hol liet slaan en de twaalfjarige puber in ons deed giechelen: 'Walvisachtigen gewapend met explosieven voeren systematische aanvallen uit op vissersboten.' Yes, bring it on! Helaas, ons enthousiasme werd sneller dan ons lief was getemperd en sloeg al gauw om in verwarring en irritatie. Wat bleek, ‘Mutations’ is een direct vervolg op ‘The mermaid project’: een vervolg dat heel erg afhankelijk is van zijn voorganger.

‘Mutations’ begint goed met een scène die de belofte van de eerder genoemde zin deels inlost. Orka’s bewapend met torpedo’s vallen twee vissersboten aan. Bam! De toon is gezet, maar na deze prima set-up zijn wij (opeens) in Parijs, waar we kennismaken met onze hoofdpersonen: het stel Romane en Brahim, twee aan lager wal geraakte privédetectives. Ook wordt al snel duidelijk dat het verhaal zich afspeelt in een alternatieve wereld, waar blanken de (gediscrimineerde) minderheid zijn.

De auteurs gaan er duidelijk vanuit dat de lezer hun eerdere verhaal gelezen heeft, want verdere achtergrond van de twee hoofdpersonen krijgen we eigenlijk niet. Wat volgt, is een opeenstapeling van gebeurtenissen en ontmoetingen met (te veel) karakters waar de lezer al kennis van zou moeten hebben. Het gaat allemaal snel, misschien te snel, en zonder kennis van het eerste verhaal is het allemaal erg onduidelijk. 

Leo en Jamar proberen een vlotte thriller af te leveren, maar wel één die afhankelijk is van de voorkennis van de lezer. Als deze niet aanwezig is, gaat er veel verloren. Het was alsof wij een televisieserie in het tweede seizoen waren begonnen, waardoor ons het gevoel bekroop dat we de potentie van deze strip misliepen. Met pijn en moeite konden we bepaalde dingen wel achterhalen, maar het was af en toe een oefening in frustratie. Daar komt bij dat het script ook niet hoogstaand is, de dialogen geforceerd aanvoelen en van het niveau van een krimi uit de jaren negentig zijn en sommige gebeurtenissen wel heel toevallig overkomen.

Fred Simon is verantwoordelijk voor de tekeningen. Waar wij in het begin gecharmeerd waren door zijn oldskool stijl, begon die ons op een gegeven moment tegen de borst te stuiten. Simon maakt namelijk gebruik van stereotypen: alle donkere mensen hebben dikke lippen, de Aziaten zijn gelig. Met een afrokapsel en wat bruine schmink is een blanke ook dusdanig vermomd dat echte gekleurde mensen deze niet als vermomd beschouwen? Het tekenwerk is vrij statisch en de scènes ogen té geposeerd. Jammer, want af en toe laat Simon hele knappe dingen zien. Het is bijna alsof hij te weinig tijd kreeg om aan deze strip te werken.

Door het jarennegentigverhaal en de tekenstijl die te oldskool was, viel deze strip bij ons verkeerd. Dat het ons ontbrak aan achtergrondinformatie doordat wij het eerdere werk niet hadden gelezen, vinden wij eigenlijk een zwak excuus. ‘Mutations’ had een vervolg kunnen zijn zonder volledig afhankelijk te zijn van zijn voorganger, nu is het zonder deze kennis bijna niet de moeite om de strip te lezen. Voor wie ‘The mermaid project’ kon smaken, is ‘Mutations’ misschien nog de moeite waard, alle anderen zouden wij adviseren verder te kijken.

Details Strips
Auteur: Leo, Corine Jamar
Tekenaar: Fred Simon
Uitgeverij: Dargaud
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
64