Kris Peeters, ‘Weg van mobiliteit’

Glimp op de toekomst

Nee, onze vroegere Vlaamse Minister-President heeft zich niet plots ontpopt tot mobiliteitsexpert. De auteur van ‘Weg van mobiliteit’ mag dan krek dezelfde naam hebben, deze versie van Kris Peeters heeft zich toegelegd op een ander vakgebied. Als zelfverklaard mobiliteitsfilosoof neemt hij de zich verplaatsende Vlaming onder de loep en plaats daar heel wat vraagtekens bij. Peeters doet gelukkig ook tal van suggesties en voorstellen aan de hand. Die moet je wel zelf zoeken in deze verder vlot weglezende glimp op de toekomst.

De Andere Kris Peeters - zoals ook 's mans blog werd getiteld - is al enkele jaren één van Vlaanderens meest prominente denkers wat betreft mobiliteit. Met zijn twee vorige boeken ‘Het voorruitperspectief’ (2000) en ‘De file voorbij’ (2010) lichtte hij telkens zijn visie toe op respectievelijk mobiliteit vanuit de auto gezien en de grenzen aan het automobilisme. Met zijn derde worp sluit hij deze trilogie af door ook alternatieven aan te bieden.

Nu, verwacht geen kant en klare lijst met suggesties die ons heel wat verkeersellende en fileleed zullen besparen. Wat Peeters wel aan de lezer voorschotelt is een licht radicale ommezwaai in hoe we mobiliteit bekijken. De auteur vertrekt daarbij vanuit een realistische vaststelling: als we - de particulier, de industrie - onze verplaatsingen aan hetzelfde tempo op dezelfde manier blijven doen, dan zijn de fossiele brandstoffen op deze planeet heel binnenkort uitgeput. Dat we ondertussen ook nog eens de gezondheid van onze nakomelingen op het spel zetten is onaanvaardbaar.

In zeven lijvige hoofdstukken toont Peeters aan dat het ook anders kan. Daarbij voert hij geen hetze tegen de automobilist - hij is er zelf ook één - maar houdt hij een langgerekt pleidooi voor duurzame alternatieven, waarbij nabijheid centraal in zijn betoog staat. Als functies in stedelijke of dorpskernen dicht bij elkaar liggen - als voorbeeld van hoe het niet moet verwijst hij onder andere naar de wijk rond het Brusselse Noordstation - dan zijn er ook minder verplaatsingen nodig. Of op zijn minst meer duurzame varianten. En de sceptici die in Peeters een verdorven geitenwollensokkenadept zien die de mensheid terug naar de Middeleeuwen wil katapulteren, dient hij trouwens uitgebreid van antwoord in een grappig intermezzo - Peeters is niet bang van een occasionele witz.

Die persoonlijke beschouwingen maken van ‘Weg van mobiliteit’ een goed verteerbare brok over een thema met heel wat verschillende facetten. Geen belerend toontje of vingerwijzigingen te bespeuren - al komen winkelcentra en de VAB er soms bekaaid van af. Het enige minuscule minpunt aan Peeters’ derde is zijn onbedwingbare stream of consciousness. Daarbij strooit hij om de haverklap met neologismen - mobiliTijd, de sokkel van het Goede Leven - en dan moet je dan ook goed bij de les blijven.

Maar laat dat geen bezwaar zijn om dit interessante boek links te laten liggen. ‘Weg van mobiliteit’ biedt genoeg verfrissende en soms revolutionaire ideeën die een volledig dichtgeslibd debat weer op gang kunnen trekken.

Details Non-fictie
Auteur: Kris Peeters
Uitgeverij: Vrijdag
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
368