Kris Heyvaert, 'Jonge goden'

Verwarrend mooi

Kris Heyvaert is een nieuweling in het schrijfmilieu. Hij schreef met ‘Jonge goden’ zijn eerste boek. Een roman met een veebelovende en ietwat dramatische cover en een titel die je doet verlangen naar meer.

In ‘Jonge goden’ schrijft Tom een boek dat ‘Jonge goden’ heet. Tom heeft de top van de wereld bereikt. Hij schreef stuk voor stuk succesverhalen, ziet er goed uit en rijft de meisjes moeiteloos binnen. Alleen zit hij in werkelijkheid aan de grond. Niet financieel, daarvan heeft hij reserves genoeg. Wel emotioneel. Het clichébeeld van een eenzame schrijver met een grote fles whisky aan zijn zijde wordt prominent naar voren geschoven.

Maar Tom is niet alleen. Hij schrijft ook over David, Joke en Sofie. Allemaal mensen wiens levens met elkaar verweven zijn. David is Toms literair agent. Joke is zijn nichtje. Sofie is de minnares van Stijn, terwijl Stijn de vriend is van Joke. Ingewikkeld? Dat dachten wij ook. Bovendien speelt Tom de hoofdrol in het boek, terwijl hij in werkelijkheid ergens in één van de eerste pagina’s al overleden is.

Wanneer je je een weg gebaand hebt doorheen de personages – en wanneer je eindelijk doorhebt hoe de vork aan de steel zit – dan voel je de grote ‘O’ van onbeantwoorde liefde. De rode draad doorheen het boek. Verloren liefde. Liefde met een vraagteken. Liefde met een uitroepteken. Liefde waarvan enkel het omhulsel nog over is, maar zonder inhoud. Sommigen zoeken soelaas bij de fles, anderen in Het Eeuwige Einde. Niemand wordt er echt beter van. Het leven zoals het is?

Want eerlijk is het wel, dat boek. Geen feelgoodroman waarbij alle cliffhangers worden doodgeknepen, omdat je van ver al ziet aankomen hoe het zal aflopen. Het fatalisme viert hoogtij, maar eigenlijk is ook dat op één of andere manier vrij voorspelbaar te noemen. Zowel Sofie, David, Joke als Tom zijn de moeite waard om te leren kennen. En ook Stijn, Annelies en Line mochten wel eens literair binnenstebuiten worden gekeerd. Ze leiden allemaal een boeiend leven met intrigerende gedachtegangen en groot potentieel.

Maar zeer beeldend, is het allemaal wel. En dat bedoelen we niet in de positieve betekenis van het woord. Heyvaert schrijft naast romans ook scenario’s en dat kan – of wil? – hij niet verstoppen. Hij pent heel wat moeizame constructies neer die veel beter zouden binnenkomen op tv dan in een boek. Om echt te kunnen volgen en het ten volle te appreciëren, zou je het twee keer na elkaar moeten lezen. Wie heeft daar tijd voor?

Heyvaert is goed met woorden, dat spreekt voor zich. Alleen is het iets te veel té en iets te weinig ‘gewoon’. Veel personages, veel beeldspraak, veel Grote Gedachten. Je moet het boek ontkleden tot op het bot om echt te kunnen volgen. Voor sommige passages was dat het zeker waard, maar over het algemeen zijn kosten en opbrengst niet in balans.

Details Fictie
Auteur: Kris Heyvaert
Uitgeverij: Lannoo
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
252