Koen Sels, 'Gloria'

Reflectie op het vaderschap

Met zijn nieuwe roman 'Gloria' schuift Koen Sels (°1982) de opvolger van een met verschillende prijzen gewaardeerd coming-of-age romandebuut 'Generator' neer. Tussendoor kwam ook nog het slechts op een week tijd geschreven, vormgegeven en gedrukte 'Kanaal. Een reportage' uit, een experiment in alternatieve journalistiek. 'Gloria', waarvan al fragmenten te lezen waren in het literaire tijdschrift nY (#37), bouwt erg knap voort op het eerder in 'Generator' gelegde fundament.

'Gloria' beschrijft in essentie hoe de geboorte van een dochter een leven ondersteboven haalt. De wankele twijfels, de kriskras door elkaar lopende zorgen en angsten die vermengd geraken met een ruimhartige dosis aan onzekerheden. En de literatuur als creatieve uitweg om dat proces van ontworteling en transformatie naar een nieuw leven te documenteren. Want hoewel het boek zeer sterk rond de ontdekking van nieuw leven draait, gaat het tussen de regels door ook over de exploratie van de verhouding tussen leven, taal en kunst ('Woorden genereren meer woorden', tekende Sels al in 'Generator' op). Echter: daar waar het in zijn debuut vooral ging om de verkenning van het leven, gaat het in 'Gloria' onder meer om volwassenwording.

'Geluk plofte op uit het niets, als pigment, onberegend stoepkrijt', zo opent Sels zijn verhaal. Om een goede honderdvijftig bladzijden later uit te komen bij het naar de openingsregels van zijn debuut 'Generator' verwijzende 'Gloria kieperde de duploblokken om'. Gloria is immers zijn hoofdpersoontje, rond wie zijn hele wereld lijkt te draaien. Zijn kleine dictator die Sels' deels uit zwervende herinneringen bestaande leven helemaal overhoop haalt. Zij die ervoor zorgt dat hij een slechte levensstijl (sigaretten, drank) van zich afwerpt en die via het speelse, onschuldige taalgebruik (loja, zitserland, awerpen) regelmatig op geheel eigenzinnige wijze van zich laat horen.

Sels plaatst Gloria niet alleen in een erg herkenbare realiteit. Bovenal slaagt hij erin om een universeel concept zoals vaderschap om te zetten in een verhaal dat, deels omwille van de bijzonder frisse taal, bij het nekvel pakt. Met vaak erg aandoenlijke en soms pijnlijk herkenbare passages. Zoals bijvoorbeeld de manier waarop het vaderschap ook woede en frustraties kan opwekken ('Nu is het genoeg').

Opvallend is onder meer hoe de auteur vertrekt vanuit een eerder zwartgallige en neerslachtige zelfdefiniëring: 'Ik ben geen kunstenaar (..) ik ben bediende, stempel documenten af. Eerst de dingen, misschien nooit iets daarna'. Daartegenover plaatst hij de ontdekking van nieuwe rollen, waaronder het vaderschap. Iets dat naast verantwoordelijkheden en geneugten ook allerhande twijfels oplevert. 'Is dit nu schoonheid?', bevraagt hij zichzelf en de lezer ergens.

'Gloria' is een erg openhartige dissectie van nieuwe vaderschap, gevat in een taal die bulkt van vlotte en vaak erg puntige zinnen. Die geven in verschillende hoofdstukken een uitgestrekt landschap van langzaam uitgekristalliseerde herinneringen weer. Zo lees je hoe een job als freelancende kunstenaar verruild geraakt voor de burgerlijkheid van een kantoorbestaan. Hoe een donkere, grimmige wereld met angst, vermoeidheid, alcohol, depressie en verslaving in een grauwe schaduwzone van de tijd langzaam maar met precisie en oog voor detail omgeturnd geraakt tot een wonderlijk verhaal rondom 'Gloria'. Anders verwoord: een knap en vaak aandoenlijk mooi spel met de vaak chaotische bouwstenen van het leven.

Meer informatie over dit boek (9789079202614 - €19,50 – het balanseer & EPO distributie) kan je hier vinden.

Details Fictie
Jaar:
2019
Aantal pagina's:
158