Kira Wuck, 'De zee heeft honger'

Anoniem verdwijnen in een eindeloze zee

Eerder al maakte Kira Wuck (1978) behoorlijk veel indruk met 'Finse meisjes', haar poëziedebuut. Ze kreeg woorden vol lof van prominente auteurs als Arnon Grunberg en Remco Campert. Laatstgenoemde wees onder andere op haar onverwachte beelden die zijn geroutineerde zondag op losse schroeven zetten. Het zal je als debuterende dichteres maar overkomen.

Nu is er 'De zee heeft honger', haar tweede bundel, waarin ze met zorg gekozen beelden uitvergroot tegen een achtergrond van zee of stad. Een verlangen naar anoniem worden dat Kira Wuck - zoals de eindeloze zee je in zich opneemt - met grote precisie in en tussen de regels verwoordt. Hoe ze naar mensen kijkt: ze zijn tot gruweldaden in staat maar blijven tegelijkertijd kwetsbaar, het is van een zeldzaam vertoond vakmanschap. Of hoe ze haar kijk op de dingen weet te relativeren:

 

Is geluk verdwijnen of juist gevonden worden

ik heb geen antwoorden roep ik

zand begint zich te verplaatsen als een oude kameel

 

nog nooit heeft een mens de zee doen keren

  

Angst en twijfel worden evenzeer bestreden, ja zelfs onschadelijk gemaakt met regels die hun doel niet missen:

 

Ik verzin brieven

zo uitvoerig dat ik ze nooit schrijf

er zijn ontmoetingen waarvan ik niet

weet of ze wel hebben plaatsgevonden

gesprekken die ik voerde om

maar iets te horen weerkaatsen


En zo gaat het verder in de hele bundel. Minutieus en langzaam neergeschreven regels die, ook na een zoveelste lezing, als fijn geslepen diamanten blijven fonkelen. Eentonigheid is dan ook ver zoek. In elke cyclus trekt Wuck een ander register open en is er alweer betovering.

'De zee heeft honger' is een in heldere taal geschreven, allesbehalve hermetische, bundel van een dichteres wier aparte poëtica - zinnen en beelden die hun geheim niet meteen prijs geven - voor vervoering blijft zorgen.

Details Poëzie
Uitgeverij: Podium
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
53