Kathy Mathys, 'Verdwaaltijd'

In welke vorm giet je je leven?

Menselijke relaties. Het vallen en opstaan dat daarbij hoort, aangelengd met een dosis dagelijkse besognes - dit alles geplaatst in een artistiek decorum - is het fundament waarop Kathy Mathys 'Verdwaaltijd', haar nieuwe roman, heeft gebouwd. Het is na 'Smaak. Een bitterzoete verkenning' haar tweede boek. 

Het dient gezegd: na haar debuut mikt Mathys, vermoedelijk onder invloed van de Angelsaksische literatuur, bijzonder hoog. Of ze dit keer in haar opzet geslaagd is; het is zeer de vraag. Het is bijvoorbeeld lang wachten tot het hele verhaal echt op gang komt. Dit komt door een te groot aanbod van nevenpersonages, hoofdstukken die voortdurend verspringen of vanuit een ander perspectief zijn geschreven.  

Daar is niets op tegen, op voorwaarde dat de auteur alles in een intrigerend geheel weet te verpakken. Helaas, de gekoesterde verwachtingen worden slechts gedeeltelijk beantwoord.

 'Verdwaaltijd' is een amechtig lang geschreven roman waarin over literatuur en kunst vaak wordt nagedacht. Af en toe zelfs iets te belerend. Alsof de lezer niet weet dat er talloze manieren zijn om autobiografie te plegen, dat Yves Klein honderden doeken in ultramarijn schilderde. Om nog te zwijgen over een schrijver die de namen van echte mensen tijdens het schrijven naderhand door fictieve vervangt. Et cetera... 

Hoe dan ook 'Verdwaaltijd' draait om vier hoofdpersonages wier levenswandel uiterst gedetailleerd wordt belicht. Er is Marcia - ze is kok - die een relatie begint met een Amerikaans auteur die afwisselend in Brussel en Londen verblijft. 

De man is medewerker van 'The New Yorker' en gefascineerd door de coywolf, een kruising van wolf en coyote. Nagenoeg parallel verlopen de amoureuze escapades van Emma, haar vriendin. Emma, een verpleegster, ontmoet op een dag Ben, een kunstenaar en fotograaf. Ze poseert voor hem, gaat af en toe met hem naar bed, maar zal uiteindelijk haar gezin voor hem niet in de steek laten. 

Het zijn stuk voor stuk aantrekkelijke personages die helaas, als gevolg van overbodige uitweidingen en beschrijvingen, in een te breed opgezet verhaal langzamerhand verdwalen. Pas naar het einde toe is, nogal voorspelbaar, van een soort eerherstel sprake, waarna je het boek met een zucht dichtklapt.  

Wie houdt van een snedige stijl, een zich lineair ontwikkelend verhaal, rechttoe rechtaan personages, zal  wellicht nooit het einde van deze roman halen. Wanneer het gezegde klopt dat een tweede roman voor iedere schrijver het boek van de waarheid is, dan is 'Verdwaaltijd' grotendeels een gemiste kans.

Details Fictie
Uitgeverij: Polis
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
334