Julie Maroh, 'Blauw is een warme kleur'

Blauw is de kleur...

De verfilming van deze striproman won de belangrijkste prijs op het filmfestival van Cannes, de ‘Palm d’or’. Een primeur voor een stripverfilming. De film is binnenkort in Nederland en België in de bioscoop te zien. Met het schaamrood op de kaken moeten wij toegeven dat we de strip in het jaar van uitgave (2011) over het hoofd hebben gezien. Een vergissing die wij nu echter snel recht hebben gezet. Gelukkig maar, want Julie Maroh’s debuutstrip is een tour de force.

Het verhaal speelt zich af in de jaren ’90 in Frankrijk. Clementine is een vijftienjarig meisje dat worstelt met haar ontluikende seksualiteit, wanneer ze als donderslag bij heldere hemel verliefd wordt. Niet op ‘school-hunk’ Thomas, maar op een mysterieus blauwharig meisje. Clementine kan haar emoties niet begrijpen en kan ook haar ei niet kwijt bij haar conservatieve ouders. Wat volgt is een periode van meerdere jaren waarin Clementine met pijn en moeite haar eigen gevoelens onder ogen komt en zich het hof laat maken door de vrijgevochten – en blauwharige – Emma.

Maroh heeft van ‘Blauw is een warme kleur’ een raamvertelling gemaakt, waarin ze schakelt tussen Emma, die de dagboeken van Clementine leest, en de gebeurtenissen die in de dagboeken staan beschreven. Het verhaal blijft niet hangen door de originele vondsten van de auteur – alle onderwerpen die worden afgetikt hadden we verwacht – maar door de indrukwekkende manier waarop Maroh de materie behandelt. Haar hoofdpersonen zijn zo goed neergezet dat hun handelingen natuurlijk en logisch aanvoelen, het zijn écht mensen. We zijn het nergens oneens met de schrijfster, we zijn het oneens met de acties van de hoofdpersonen. De andere karakters komen er wat bekaaid vanaf, maar dat deert niet. Het verhaal draait om Clementine en Emma, en zij staan als een huis.

De tekenstijl van Maroh heeft een dromerige kwaliteit. Haar karakters hebben grote, bijna manga-achtige ogen, en haar lijnenwerk is fijn maar organisch. Er is geen rechte lijn te vinden in haar werk. De inkleuring is gedaan in een inkwash, een stijl die aan aquarel doet denken, maar grauwer is vanwege het gebruik van zwarte inkt. Het kleurgebruik is minimaal, maar het opvallende gebruik van de kleur blauw draagt bij aan de kracht van de titel. In de dagboekgedeelten is het de enige kleur. Door het vele zwart-wit valt het gebruik van licht en schaduw extra op, Maroh weet dit sfeervol te doen en gaat zelden de mist in. Wel is het duidelijk dat haar werk zou zijn gebaat bij een groter paginaformaat. Nu blijft het af en toe een beetje knijpen met de ogen. In haar kadergebruik blijft ze sober, maar op de juiste momenten laat ze de kaders los, wat bijdraagt aan de emotie die ze wil overbrengen.

‘Blauw is een warme kleur’ is een must read en gaat bij ons op de stapel om uit te lenen aan de niet-striplezers, gewoon omdat het een klassieker is. Nu al. Julie Maroh weet ons te overweldigen – niet met haar originaliteit, maar met haar stijl en vermogen haar teken- en schrijfkunst perfect te combineren. Wij vergeven uitgeverij Glénat de schoonheidsfoutjes, zoals missende letters of woorden in de vertaling. Zelfs het kleine en ongelukkig gekozen lettertype (een moeilijk leesbaar handgeschreven font) voor Clementine’s dagboek is voor ons geen dealbreaker, dit boek moet gelezen worden. Dus doe jezelf een plezier en doe dat dan ook! Wij gaan intussen vast kaartjes reserveren voor de film.

Details Strips
cover blauw is een warme kleur
Originele titel:
'Le bleu est une colour chaude'
Auteur: Julie Maroh
Uitgeverij: Glénat
Jaar:
2011
Aantal pagina's:
160