Judith Vanistendael, Toen David zijn stem verloor

Ze heeft het toch maar weer gedaan

Zo nu en dan duikt er iets op dat de hooggespannen verwachtingen moeiteloos kan inlossen. Zo iets is dit derde verhaal van Judith Vanistendael. Vijf jaar geleden debuteerde deze Brusselse met het bijzonder aangename 'De maagd en de neger'. Een tweedelige reeks die van Vanistendael plots hét paradepaardje maakte van de nieuwe Vlaamse strip. Zowel in literaire - als stripkringen werd ze aan de borst gedrukt. Nu is er dus haar nieuwste strip. Het gaat over David, een man die zijn stem verloor.

David is in de eerste plaats een vader. Miriam is zijn dochter, Louis zijn kleinkind. Samen met zijn tweede vrouw Paula heeft David nog een andere, veel jongere dochter: Tamar. En allemaal wonen ze in Berlijn. Wanneer er bij David kanker wordt vastgesteld - een tumor op zijn strottenhoofd - verandert er één en ander. Het gezin, elk van hen, moet omgaan met de dood die boven de familie is komen zweven. David leeft nog, ziet er bij momenten zelfs gezond uit, maar hetzelfde is het niet meer.

Hoe gaat een familie hier mee om? Hoe praten ze erover, of doen ze dat gewoon niet? Kunnen ze dit alles een plaats geven, een plek tussen hun eigen problemen? Judith Vanistendael vertelt zoveel verhalen als er personages zijn. Ze toont de familie, registreert hun gedrag, laat hun gesprekken horen. Geleidelijk aan ontrolt het verwerkingsproces zich. Zonder sensatie zie je wat ze allemaal doen. Hoe hun houding en gedragingen zeggen wat zo moeilijk uit te drukken is.

Er wordt ruimte gelaten, tijd wordt genomen om subtiele scènes te ontwikkelen. Wanneer David gaat zeilen met zijn dochter, wordt er niet zoveel gesproken. Maar in wat ze doen, voor elkaar en voor zichzelf, spreekt angst, twijfel en veel liefde.

Hoewel de dialogen bijzonder geloofwaardig zijn - onaf als in het echt leven - is dit voornamelijk een verhaal waarin de beelden spreken. Vanistendaels stijl is sinds haar vorige strips ietwat veranderd. Niet alleen zit er kleur in, het is ook wat losser geworden. Het kostte ons wat aanpassingstijd, maar eenmaal dat achter de rug - een goede twintig pagina's verder - werden we met plezier meegetrokken door de pracht van haar composities. Door de bedachtzame, verhalende kracht. De reis van Paula naar Finland, waarin de ijzige kou in groen, zwart en blauw van het blad spat, is een absoluut hoogtepunt.

'Toen David zijn stem verloor' is intens. Een strip die je doet meeleven met de personages. Het is een verhaal over kanker, maar eentje dat eens niet verveelt door prekerigheid, sensatie en stroop. Een zeldzame strip ook: enkel 'Een deken van sneeuw' en 'Jaren van de Olifant' hebben ons even sterk kunnen ontroeren - en dat is goed gezelschap.

Judith Vanistendael heeft het dus gedaan. Ze heeft een strip gemaakt die niet alleen even goed is als haar veelgeprezen debuut. Ze toont ook aan dat het einde nog niet in zicht is. We hopen op meer. Meer moois, meer ontroerends, meer van haar creativiteit. Meer van wat ze ook maar wil maken. Onze verwachtingen zijn hooggespannen...

 

Details Strips
Auteur: Judith Vanistendael
Copyright afbeeldingen: www.pinceel.be
Uitgever: Oog & Blik / De Bezige Bij
Jaar:
2012
Aantal pagina's:
272