Jotie T'Hooft, 'Junkieverdriet'

Springlevend

'Jotie T'Hooft is niet dood', verkondigde professor Yves T'Sjoen tijdens een hommageavond ter ere van de overleden dichter. 40 jaar geleden vluchtte de poète maudit van Bevere, al dan niet bewust, naar een andere wereld. De Bezige Bij zag haar kans om 'Junkieverdriet', Joties laatste bij leven uitgegeven bundel, in een nieuw jasje uit te brengen. Maar hoe relevant en levend zijn de donkere verzen anno 2017?

Het werk van Jotie T'Hooft is moeilijk te ontdoen van de schaduw van de cultfiguur die de dichter na zijn vroege dood is geworden. Vorm of vent? Hoe dan ook, een omstreden figuur. Een koppige, intelligente en belezen leerling, een te mijden rebel in het provinciale Oudenaarde van de jaren 70. 'Huizenzwam van mijn jeugd/vol roddel en woordenloos venijn/ tot stad aaneengekleefd', lezen we in het gedicht 'Huizen'. Jotie was een junk die in zijn versregels de dood verheerlijkte en de mensen om zich heen aftekende als betekenisloze, nietige mieren op deze aardkloot. Bovendien was hij getrouwd met de dochter van de directeur van Manteau. Gefundenes Fressen voor tegenstanders. Maar dat hij talent had, dat staat vast.

Inhoudelijk bewandelt T'Hooft heel bewust het pad van de zwarte romantiek, in de 19e eeuw uitgetekend door literaire reuzen als Shelley, Poe en Baudelaire. Vormelijk zien we een teruggrijpen naar klassieke tekstboekpoëzie: strofebouw, rijmschema's, alliteraties en personificaties. Het gedicht 'Aan mijn prinses' eindigt zelfs met een envoi. Literatuurgeschiedenissen hadden het dan ook niet moeilijk om hem het etiket van de nieuwe romantiek op te plakken. En zo staat hij al jaren, tussen Luuk Gruwez en Miriam van Hee, in allerlei schoolboeken en cursussen.

Maar Jotie T'Hooft is veel meer dan een naam in een literair overzicht. Hij is nog steeds springlevend. Niet voor niets krijgt hij 40 jaar na zijn dood aandacht van nationale pers en televisie. Maar Joties nalatenschap reikt veel verder dan dat. Hij is een icoon geworden van een jeugdig, maar radicaal afwijzen van gevestigde waarden en een kleinburgerlijk bestaan, een cultfiguur die meende wat hij in zijn zwarte verzen schreef en die de ingeslapen wereld waarin hij leefde wilde wakker schreeuwen. 

Rust in vrede, zwarte prins, en verstoor onverstoorbaar verder de orde.

Details Poëzie
Auteur: Jotie T'Hooft
Uitgever: De Bezige Bij
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
59