Joris Vermassen, ‘Het zotte geweld’

Tranentuitend tenonder

‘Het zotte geweld’ is eigenlijk geen beeldverhaal maar een beeld. Een écht beeld, terug te vinden in het Antwerpse Middelheimpark. De Mechelse kunstenaar Rik Wouters creëerde dit meesterwerk naar het evenbeeld van zijn vrouw Nel, die talloze uren posseerde voor haar echtgenoot. Volgens de Belgische fauvist symboliseert zijn creatie de dynamiek en vreugde van het leven zelf. Geen wonder, als je weet dat ‘Het zotte geweld’ vooral geïnspireerd is door de exotische dansen van de Amerikaanse Isadora Duncan.

 

Wanneer je als stripauteur je nieuwe boek dezelfde titel geeft, moet dat meer dan louter toeval zijn. En ja hoor, het statige standbeeld (© Paul Geerts) neemt een prominente plaats in ‘Het zotte geweld’ in. Auteur van dit kleinood is de relatief onbekende Joris Vermassen maar misschien doet zijn artiestennaam Fritz Van den Heuvel wel een belletje rinkelen. Vermassen komt anno 2014 aan de kost als onder meer cartoonist voor de dSAvond, het digitale vehikel van De Standaard - waarin deze strip al eerder verscheen - en scenarist van het amusante ‘De Bamburgers’.

 

Maar wie vertrouwd is met de prenten en de absurde humor van de oude Van den Heuvel wacht een kleine verrassing. Met ‘Het zotte geweld’ slaat Vermassen resoluut andere paden in en wat ons betreft mag hij op die paden blijven. Neem nu de kwieke tekeningen: het is moeilijk om niet te denken aan ‘Meneer Johan’ van de tandem Dupuy-Berberian. Geen experimenten dus die neigen naar de klare lijn - dat was vroeger - maar met veel zwier op papier borstelen, dat is Vermassens nieuwe signatuurstijl. En wat voor de tekeningen geldt, geldt ook voor het verhaal.

 

Hoofdpersonage Tom Steurs is stand-up comedian. Nu, ‘Het zotte geweld’ mag dan doorspekt zijn met grappen en grollen, de teneur is een pak serieuzer dan we van Vermassen / Van den Heuvel gewend zijn. Tom worstelt namelijk met een knoert van een midlife crisis en zijn zus, met wie hij een meer dan innige band heeft, is zwaar ziek. Hun uitstapjes naar het vlakbij Middelheimpark - en naar het beeld van Wouters - zorgen voor een wel gekomen afwisseling.

 

Vermassen schaafde naar eigen zeggen jaren aan zijn scenario en dat is duidelijk te merken aan het eindresultaat. Ondanks de vreselijke gebeurtenissen is ‘Het zotte geweld’ geen zwartgallige allegorie op dood en aftakeling. Integendeel, de intense ontmoetingen tussen Tom en zijn terminale zus toverden meer dan eens een lach op ons gezicht - die opblaasbeesten aan zee! Vermassen laveert voortdurend tussen een lach en een traan en doet dat als een volleerd zeekapitein.

 

Net zoals het beeld is deze beeldroman een ode aan het leven. Want waarom tijd verspillen aan pietluttige dingen als er mensen die je graag ziet op sterven liggen? Dat lijkt de boodschap die Vermassen wil meegeven. Een kloeke jongen die na het lezen van dit prachtige boekje zijn ooghoeken kan droog houden. En wij? Tranentuitend tenonder.

Details Strips
Auteur: Joris Vermassen
Uitgeverij: Uitgeverij Vrijdag
Jaar:
2014
Aantal pagina's:
128