Joost Devriesere, 'Pest'

Less is more

“Prachtig!”, “Geniaal”, “Onovertroffen”. Als wij nog een tikje meer onder de indruk waren geweest van één van de meest memorabele scènes uit 'Pest', de debuutroman van Knack-journalist Joost Devriesere, zouden we niet anders gedurfd hebben dan deze recensie met die woorden te openen. In deze verhaallijn wordt filmrecensent Harry ontvoerd en met een pijnlijke dood bedreigd, omwille van een negatieve recensie die hij jaren voordien geschreven had. Een recensent zou voor minder een roman die een dergelijke scène bevat de hemel in schrijven. Gelukkig zijn wij van geen kleintje vervaard en heeft onze eindredacteur ons een flinke risicopremie beloofd. Hoog tijd dus om achter de schrijftafel te kruipen in het dompige safehouse waarin we ons veiligheidshalve verschanst hebben. Je weet immers nooit met die schrijvers.

Kortrijkzaan Devriesere heeft voor zijn eersteling nadrukkelijk leentjebuur gespeeld bij José Saramago. In 1995 vertelde Saramago ons in zijn 'De stad der blinden' al over een man die wordt getroffen door een besmettelijke vorm van blindheid. Vervang blindheid door slaperigheid en u kent meteen het opzet van Devrieseres eerste worp. Als lezer zijn we nadrukkelijk getuige van het moment waarop de mysterieuze ziekte voor het eerst toeslaat: tijdens Stijns doop. Stijn wil toetreden tot de Evangelische Christengemeente van Pest, maar tijdens de groepsdoop wordt voorganger Arvik getroffen door de geheimzinnige slaapziekte. Stijn weet zich ternauwernood aan de greep van de ingeslapen Arvik te ontworstelen en schiet Rachel, de vrouw waarop hij stiekem een oogje heeft, te hulp. Ludo, het meest vrome groepslid, laat alles en iedereen echter in de steek. Meteen een voorsmaakje van de verschillende manieren waarop mensen verderop in de roman op de ziekte zullen reageren.

Sommige mensen doen hun uiterste best om anderen te helpen. Denk bijvoorbeeld aan Oedai, de Irakese vluchteling die zich nuttig probeert te maken door slapers op te halen. Hij wordt samen met zijn racistische collega Robert op pad gestuurd, op de voet gevolgd door Ruth Gautry, een freelancejournaliste die zwaar onder de indruk is van de feiten, maar meteen merkt dat sommige mensen misbruik proberen te maken van de situatie.

De drie aangehaalde verhaallijnen zijn maar een fractie van de verhaallijnen die Devriesere aan zijn lezers voorschotelt. De personages worden kort door de schrijver gevolgd en eens hun verhaal verteld is, worden ze losgelaten en verlegt de schrijver zijn focus naar een nieuwe verhaallijn. Voor deze aanpak is veel te zeggen, aangezien de meeste verhaallijnen leuk gevonden zijn en op één of andere manier in relatie staan met één van de andere verhalen.

Helaas moeten we vaststellen dat er hier en daar ook wat schort aan de roman. In 'Pest' is Devriesere kwistig met referenties naar mythologie en actualiteit. Enerzijds is het als lezer leuk deze verwijzingen te begrijpen, maar anderzijds ligt het er hier en daar net dat tikje te dik op. Hetzelfde probleem met de zwarte humor, die bedoeld was om het geheel te kruiden. In veel gevallen werkt dit wonderwel, maar hier en daar wordt er de nadrukkelijk naar een glimlach gezocht, waardoor het geheel aan naturel verliest.

Met 'Pest' heeft Joost Devriesere zonder meer een bevredigend debuut geschreven, maar in een poging om zijn kunnen te demonsteren heeft hij naar onze mening wat overdreven. Less is more in dit geval!

Details Fictie
Auteur: Joost Devriesere
Uitgeverij: Houtekiet
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
297