Johan De Moor & Gilles Dal, 'Ik & jij'

We weten het ook niet

Wij weten het ook niet. Of, we kunnen het niet uitleggen. Wat is dat: liefde? Waarom zie je de ene graag, en de andere minder? Waarom verlang je naar die ene persoon, kan je niet zonder, leef je minder intens wanneer hij of zij er niet bij is?

Het is een feit dat de liefde bestaat – net als het tegendeel waar is: geen liefde bestaat ook. Soms stopt het houden van. Dan zegt de ene niet meer verder te willen met de andere. Waarop die andere alleen achterblijft. Alleen, in miserie, in ongeloof, in ellende.

Dat – dat hoopje ellende, en het waarom ervan – dat is waar Johan De Moor en Gilles Dal naar op zoek gaan. Letterlijk, in 'Ik & jij' wagen beide heren zich aan een analyse van het liefdesverdriet. Ze vragen zich oprecht af waarom iemand, bijna per definitie, wegzinkt in een vicieuze put van zelfmedelijden en gekwestste emoties. Is dat niet vreemd? Het lijkt zo geforceerd, zo moeilijk, terwijl het eigenlijk makkelijk kan. 'Het is gedaan.' 'Oh, ok, fijn. Bedankt voor de leuke jaren en veel plezier met je verdere leven'.

Ze zoeken de oorzaak in religie – twee mensen getrouwd, voor eeuwig, onlosmakelijk met elkaar verbonden – in de mythe van de romantiek – zonder jou maak ik mezelf van kant! In het kapitalisme, in dit, in dat, in zoveel. Hun pogingen tot analyse zijn boeiend, maar, en wellicht weten ze dit zelf, leiden zelden tot een conclusie.

De analyse op zich, hoewel de rode draad in de strip, lijkt afleiding. Deze strip is geen eenmakende theorie over het grote zijn van l'amore. Het is een verkenning waarin de echte betekenis zich ergens achterin verbergt. Tussen de lijnen en de tekeningen gevonden wordt.

Klinkt dit zwaar? Wel, ergens is het dat ook. Doch, zo leest het niet. De strip is grappig, soms hilarisch. Altijd zelfbewust maar nooit zelfparodie. Het is licht, zweeft tussen de grote ideeëen in, met een ironische zweem van 'we weten het wel maar zeggen het lekker toch niet'.

In beeld en tekening zet het je voortdurend op het verkeerde been. Voortdurend wordt er van stijl gewisseld – van quasi-atoomstijl, over spacy realisme, naar cartoony grapjes. Altijd kleurrijk, altijd vrolijk en altijd diep geworteld in het echte, buitenstripse leven. De verwijzingen naar andere klassiekers – 'Krazy Kat' op kop – zijn legio. De werkelijkheid – een twijfelend paar tijgersokken, een zakje Haribo-snoepjes met existeniële problemen, de schoonheid van verkeerslichten gezien doorheen een beregende voorruit – die dingen zijn waar de zoektocht naar leidt.

Hun ambitie is groots – liefde en miserie te lijf gaan met grote theorieën – maar hun conclusie is eenvoudig. Alledaags. De echte liefde, beste lezer, is te vinden in Ikea.

Of, zo vermoeden we. De Moor en Dal bieden je veel stof tot nadenken, ze leiden je doorheen een vrolijk doolhof van kleuren, stijlen, mensen en tekeningen, in de hoop dat je voelt wat ze willen zeggen. En terloops – dit mag niet onvermeld blijven – trakteren ze je op enkele waarlijk prachtige prenten – paginagroot inkadermateriaal.

Wij waren mee. We gniffelden met de tongue in cheek, herkenden ons in de alledaagsheid en zagen zo onszelf tentoongesteld. Het was leuk om lezen, om in weg te zinken. Doch, dat zijn wij.

Wie zijn strips liever 'doe maar gewoon' heeft, laat dit beter links liggen. Hij, de arme ziel, zal genadeloos verdrinken.

Details Strips
Scenario: Gilles Dal
tekeningen: Johan De Moor
Uitgeverij: Blloan
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
64