Jan Vantoortelboom, De verzonken jongen

Gemengde gevoelens

Jan Vantoortelboom. De kans dat deze naam je iets zegt, is erg klein. Hij groeide op in het onooglijk dorpje Elverdinge, studeerde Germaanse Filologie aan de Universiteit Gent en aan het Trinity College te Dublin en is ondertussen docent Engels aan de Hogeschool Zeeland. Zonder ooit één letter gepubliceerd te hebben, heeft hij nu ook een roman geschreven, 'De verzonken jongen', gepubliceerd bij uitgeverij Contact.

In ‘De verzonken jongen’ put Vantoortelboom uit zijn schier eindeloze fantasie. Hij ontvoert zijn lezers en neemt hen mee naar het dorp van zijn jeugd. Elverdinge is een erg klein dorpje waar iedereen elkaar lijkt te kennen. In die omstandigheden kunnen zelfs de grootste familiegeheimen niet verborgen blijven. De nieuwbakken auteur laat twee verhaallijnen door elkaar kronkelen. Allereerst is er een verhaal over Stoffel en Bert Vanheule. Stoffel is het hoofdpersonage uit het boek. We volgen hem gedurende zijn kwajongensstreken, in zijn eerste kalverliefdes en in zijn verwerkingsproces na de dood van zijn moeder. Stoffel komt na verloop van tijd een familiegeheim op het spoor. In een poging alle geheimzinnigheid uit te bannen, spit hij een serieuze smet op het familieblazoen boven. De andere verhaallijn neemt ons mee naar het verre verleden. Victor, de grootvader van Stoffel en Bert, komt ter wereld in een gezin met vier dochters. Met de jongste dochter, Lora, heeft hij van kindsbeen af een bijzondere relatie. In het godvergeten hol Elverdinge kunnen de daaropvolgende gebeurtenissen niet onopgemerkt blijven.

Wij waren over het algemeen erg tevreden over de stijl en de toon van het verhaal. Jan Vantoortelboom ontpopt zich in ‘De verzonken jongen’ tot rasverteller. Hij verveelt geen moment en weet je steeds bij de les te houden. In die zin is ‘De verzonken jongen’ een enorm geslaagd debuut, dat ons doet uitkijken naar volgend werk van de debutant.

Langs de andere kant vallen er toch een aantal kritische bemerkingen te maken. Ten eerste is het verhaal allicht te beperkt. Het gedeelte over Stoffel en Bert lijkt er op bepaalde momenten bijgesleurd om een volledige roman neer te kunnen pennen. Het is niet noodzakelijk voor het verhaal, wat niet wegneemt dat het erg fijn geschreven leesmateriaal is. Daarnaast zit er veel te weinig spanning in de roman. Voor de aandachtige lezer is het familiegeheim al na een honderdtal pagina’s geen geheim meer. Het probleem is dat er dan nog tweehonderd bladzijden volgen, waarin de blijkbaar uiterst naïeve Stoffel de voor hem nog steeds losse eindjes aan elkaar tracht te knopen. Helaas is er voor de lezer niet veel verrassing meer te bespeuren in het tweede deel van de roman. Ook de personages weten ons niet altijd te bekoren. Vooral broer Bert leren we kennen als een onuitstaanbare eikel voor wie Stoffel toch een vorm van aangeboren respect tentoonspreidt. Begrijpe wie begrijpen kan.

Vantoortelboom heeft alleszins een bevredigend debuut afgeleverd. Het is lang geleden dat een Vlaamse debutant ons nog zo geboeid heeft. Vooral omwille van zijn schrijfstijl weet hij zich op te werpen als een rijzende ster aan het Vlaamse literaire firmament. Het zou daarentegen niet fair zijn van een debutant te verwachten dat zijn eerste roman meteen op elk gebied een voltreffer is. ‘De verzonken jongen’ heeft zijn sterktes en zijn zwaktes, maar het schept in elk geval hoge verwachtingen voor Vantoortelbooms volgende roman(s).

Details Fictie
Auteur: Jan Vantoortelboom
Copyright afbeeldingen: Contact
Uitgever: Contact
Jaar:
2011
Aantal pagina's:
301