Jacamon, Willocks & Legrand, 'De orde 1: Tannhauser'

Plechtig veelbelovend

1565. Officieel zijn de middeleeuwen voorbij. De donkere tijden hebben plaatsgemaakt voor de zon. Brandend over zowel de okerkleurige huisjes in Malta als de statige, sereen opgerichte villa's in Medina. De door slijkerige straten omringde gotische kathedralen lijken ver weg. Lijken, want zelfs de zon kan de schaduw van religieuze machtswellust niet verdrijven.

In deze tijden leeft Mattias Tannhauser. Een mysterieuze man wiens verleden hem voorgaat. Hij vocht voor de sultan – maakte deel uit van het moslimgevaar dat vanuit het oosten de verovering van Europa en Noord-Afrika inzette. Nadien veranderde hij het zwaard van schouder en werden zijn oude strijdmakkers de vijand. Nu, nog later, leeft hij als een vrij man. Niet gebonden aan religie of oorlog. Als een man die voor zichzelf opkomt, zijn eigen leven vormgeeft.

Hij is vrij, of toch, dat denkt hij. Wanneer het gigantische leger van de sultan de aanval op Malta inzet, moet Tannhauser naar het eiland. Niet omdat hij wil, maar omdat andere mensen – legerofficieren, de kerk, een vrouw – het hem vragen. Tegen zijn zin, want hij leeft goed, in zijn eigen herberg, met geld en faam. Hij geeft zijn eigen lot uit handen. Zijn verleden, en – zou het kunnen? – de liefde drijven hem terug naar dat wat hij nooit meer wou zien.

'De Orde' is een strip van grote woorden en belangrijke daden. Plechtstatig verteld – gebaseerd op de gelijknamige boeken van Tim Willocks, die wij niet lazen, en waarvan we dus niet weten of ook zij zo streng de geschiedenis beschrijven. Niettemin neemt de strip het tijdperk van het verhaal bloedserieus: gedrenkt in religieuze conflicten en door visioenen opgewekte acties wordt de held op de hielen gezeten door de inquisitie. Het sérieux werkt aanstekelijk – als was het een besmettelijke legende, oud verteld, maar nieuw getekend.

Jacamon, de tekenaar die wij voornamelijk kennen van zijn bijzonder hedendaagse 'Killer'-reeks, schets een era dat zowel dromerig als bruut reëel is. Het eiland, de vergezichten onder een blauwe hemel, de bergen onder de sterren, de villa van de mooie gravin, de gravin zelf... alles ziet er bijzonder mooi uit. Als een deftigere versie van Von Kummants 'Kroniek der Onsterfelijken'. Er is echter meer. Meer realiteit, waarin choquerend bloed en een hemelse bloementuin elkaar afwisselen.

Wij gingen volledig mee in dit eerste, veelbelovende album. Perfect is het uiteraard niet. Het is geen uppercut, zoals Von Kummants tekeningen dat waren. Dat wat dit zo fascinerend maakt – die unieke mix van droom, sérieux en brute realiteit – is ook wat het vertraagt. Wat het verhaal, in al zijn historische nauwgezetheid, verwarrend maakt. Wat voor enige afstand zorgt: de deur is open, je voet staat op de drempel, je bent bijna in de kamer, maar nog niet helemaal.

Dat het volgende album van deze vierdelige reeks ons definitief toegang moge bieden.

Details Strips
Jacamon, Willocks & Legrand, 'De orde 1: Tannhauser'
Naar De Gelijknamige Roman Van: Tim Willocks
Scenario: Benjamin Legrand
Tekeningen: Luc Jacamon
Uitgeverij: Casterman
Jaar:
2017
Aantal pagina's:
80