Jaap Robben & Benjamin Leroy, 'Suzie gaat tekenen'

Kunst met grote K

Wij waren meteen erg enthousiast over de humoristische belevenissen van de recalcitrante ‘Suzie Ruzie’, van wie in 2016 meteen twee avonturen verschenen. Deze nieuwe kinderheldin lijkt ondertussen wel een naamsverandering te hebben ondergaan; heette ze in de vorige drie boeken nog ‘Suzie Ruzie’, dan prijkt nu enkel ‘Suzie’ op de voorflap.

Ditmaal slaat de kleine wildebras aan het tekenen, en dat neemt ze meteen erg serieus. Voorzien van allerhande penselen, tubes en paletten tovert ze de woonkamer tot een kleurrijke warboel om. Haar slapende grootvader wordt eveneens slachtoffer van Suzies experimenteerdrift, getuige z’n blauwe verfneus en het penseel dat uit z’n oor steekt. Verfspatten druppen op het hoofd van een kwaad kijkende knuffelbeer. Precies die details verlenen de grotesk uitgebeelde avonturen een extra dimensie en nodigen tot meermaals aanschouwen uit.

Hond, Suzies onafscheidelijke partner in crime, doet dienst als klassiek Grieks model. Wanneer het portret niet met de werkelijkheid overeenkomt, besluit Suzie haar trouwe huisdier van een extra ledemaat te voorzien. Dat vormt meteen een goedgekozen katalysator om de realiteit te herscheppen en verrijken; zo krijgt Hond getekende vleugeltjes aangemeten en omringt Suzie hem met fictieve vogeltjes. Het resulteert in een ware explosie van sterk contrasterende kleuren, zoals je ook kan verwachten wanneer Suzie zich aan de beeldende kunst waagt. Benjamin Leroy heeft zich duidelijk uitgeleefd; hij aanschouwt de wereld vanuit een kinderlijk-ontwapenende blik en schept vanuit die bevindingen naïeve, veelkleurige prenten. Daarbij mag al eens buiten de lijntjes gekleurd worden.

Wanneer haar zelfgetekende vogeltjes allerminst gehoorzamen, noopt dit Suzie tot een drastische actie; ze tekent een ‘beest met scherpe tanden en een grommende honger in z’n keel’. Vanzelfsprekend loopt het volledig uit de hand als Hond slachtoffer van dit nietsontziende roofdier lijkt te worden. Suzie slaat aan het improviseren, waarbij haar getekende figuren steeds grotere, haast bedreigende vormen aannemen. Het vergt behoorlijk wat van Suzies tekentalent om een agressieve tijger, een holbewoner met knots en een hongerige dinosaurus te bedwingen. Het geslaagde open einde suggereert dat Suzie overigens nog lang niet klaar is.

Opnieuw bedient Jaap Robben zich van een beknopte, relatief eenvoudige tekst, deels op rijm gezet. Hoewel het rijm nergens consequent wordt volgehouden, levert het toch een speels ritme op, dat goed aansluit bij Leroys humoristische illustraties. Gaandeweg vertoont de tekst echter enkel zwaktes, zoals rijmdwang of enkele gekunstelde verzen, bijvoorbeeld over een tijger met ‘honger in z’n keel’, aangezien dit moet rijmen op ‘verf en penseel’.

Het mag duidelijk zijn: ook na drie prentenboeken heeft Suzie (Ruzie?) nog niet aan haar ontwapenende karakter en impulsieve acties ingeboet. Dat resulteert alweer in een vermakelijk verhaaltje over een kunstzinnige heldin die tot leven gekomen monsters bevecht. De tekst mag dan niet voor de volle honderd procent overtuigen, Leroys illustraties, consequent vanuit kinderlijke blik verbeeld, fungeren als ware eyecatchers, die Suzies belevenissen verrijken en verdiepen.

Details Fictie
Auteur: Jaap Robben
Illustrator: Benjamin Leroy
Uitgeverij: Gottmer
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
32