Ivo Victoria, Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor mintwaalfjarigen won (en dat het me spijt)

Debuut van een dertiger

Het verhaal is wel bekend, zeker? Op basis van één kortverhaal slaagde Ivo Victoria erin om een zevental uitgeverijen met elkaar te doen vechten om zijn debuut te mogen uitgeven. Uiteindelijk was het Anthos dat hem de vetste cheque aanbood. Het is Victoria gegund, maar is ‘Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor mintwaalfjarigen won (en dat het me spijt)’ al die heisa nu waard? Wij roepen uit volle borst: ‘Bwa ja, misschien wel!’

Voor een Vlaams debuut is er rond ‘Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor mintwaalfjarigen won (en dat het me spijt)’ een enorme hype gecreëerd. Ivo Victoria - geboren in Edegem en woonachtig te Amsterdam - zal het allemaal worst wezen. Eigenlijk heet de mens trouwens Hans Van Rompaey. Ivo Victoria is zijn pornonaam. Of toch volgens de definitie van Quentin Tarantino, die beweert dat je pornonaam bestaat uit je tweede voornaam en de straat waarin je geboren bent.

Het hoofdpersonage in de roman heet toevallig ook Ivo Victoria. Ivo had het bijna gemaakt in een grote onbenoemde stad, maar nu is hij terug in zijn geboortedorp Edegem, het ultieme middenklassedorp ten zuiden van Antwerpen. De reden voor zijn terugkeer is dat hij zijn oude jeugdvriend Dries iets moet bekennen. Toen ze kinderen waren, loog Ivo Dries voor dat hij tijdens de grote vakantie de Ronde van Frankrijk voor mintwaalfjarigen reed en die ook nog won. Dries, niet het grootste licht van de hoop, geloofde Ivo en aanbad hem om die reden.

Nu is Ivo ergens in de dertig en een complete mythomaan. Alles wat hij ooit bereikt heeft, heeft hij bereikt door te liegen. Overal was er wel iemand die, net als Dries vroeger, zijn verzinsel voor waarheid wou zien. Maar ergens is het verkeerd gelopen en Ivo wil opnieuw beginnen. Hij besluit daarom zijn eerste slachtoffer de waarheid te vertellen. Jammer genoeg krijg je nergens te lezen wat er nu zo fout gelopen is. Er worden wel enkele zaken vluchtig geïnsinueerd – miskraam en relatiebreuk – maar dat is allemaal wat mager om de radicale breuk die Ivo met zichzelf maakt, geloofwaardig te maken.

Als je even abstractie maakt van het extreem leugenachtige karakter van Ivo, is ‘Hoe ik nimmer...’ eigenlijk het typische verhaal van een dertiger. Op die leeftijd merk je immers dat het leven toch niet die richting uitgaat die je verwacht en gehoopt had, en dat daar niet zo heel veel meer aan te doen is. Victoria brengt die gevoelens op superieure wijze onder woorden: 'Je verandert niet, je wordt steeds meer jezelf. Je verwerkt niks, je geraakt eraan gewend. Je ondergaat niks, je leert alleen je verzet op te geven.'

Dat klinkt misschien zwaar op de hand, maar de stijl en de humor van Victoria maken het  goed verteerbaar. Vooral de verhalen uit zijn kindertijd in Edegem zijn erg amusant. Wij hebben alvast erg moeten lachen met de typering van de school waar Ivo en Dries zaten. We hebben immers zelf onze broek versleten op dat akelig elitaire OLVE-college.
 
Maar wat als je die persoonlijke link niet hebt? Blijft ‘Hoe ik nimmer...’ dan overeind? Wij hebben onze twijfels. Uiteindelijk is dit het zoveelste boek over een klein Vlaams dorpje in de provincie waar nooit iets noemenswaardigs gebeurt. Als er toch niks gebeurt, waarom er dan nog maar eens een roman over schrijven?

‘Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor mintwaalfjarigen won’ is eigenlijk een typisch debuut, gevuld met de jeugdherinneringen van de auteur. Let wel, Ivo Victoria bewijst met dit boek dat hij een erg groot talent is. Maar hij moet die hooggespannen verwachtingen wel nog helemaal inlossen.

Details Fictie
Auteur: Ivo Victoria
Copyright afbeeldingen: Anthos
Uitgever: Anthos
Jaar:
2009
Aantal pagina's:
194