Ilah, 'Cordelia 15: Tot op het bot'

Herkenbaar

We kennen ‘Cordelia’ niet echt en dat mag verbazen, want Cordelia is wel degelijk een bescheiden monument. Een populaire en licht revolutionaire stripreeks die nu al een dikke twee decennia standhoudt.

Cordelia, het personage, wordt al eens verward met haar geestelijke moeder: Ilah. Dat is niet onlogisch: Cordelia is immers een volstrekt normale, herkenbare vrouw. In 1996 nog een jongedame, nu, zovele jaren later, een moeder en echtgenote.

Cordelia’s avonturen – als je ze als ‘avonturen’ mag bestempelen – zijn alledaags. Cordelia staat stil bij de alledaagse dingen. Ze twijfelt, over haar relaties, haar lichaam, haar leven. Wat ze denkt, zet Ilah op papier. Oorspronkelijk in korte gags, enkele plaatjes lang. Tegenwoordig in bedenkingen een hele pagina lang.

Aan het begin van dit album maakt Cordelia een statement. Deze strip zal voornamelijk over haar nieuwe hond gaan – en amper over seks.

Een statement dat ken tellen, omdat net dat – de seks – iets is wat Cordelia zo revolutionair maakt. In haar jongere jaren hoorde je Cordelia luidop nadenken over de lichamelijke geneugtens. En dit op volstrekt nuchtere wijze – zonder sexy te willen zijn. Zonder de mannelijke lezer op te winden. Ilah’s openheid was, en is, ongezien. In een striplandschap gevuld met pinups en een kijk-eens-naar-mijn-superhelden-spieren, is Cordelia een unicum.

Maar wat nu? Nu de seks vervangen werd door een hond? Wel, op zich lijkt er niet veel veranderd. Cordelia is nog altijd zichzelf. Af en toe zie je haar nog in bed liggen, naast haar man, gefrustreerd, schreeuwend om seks. Maar de bulk van haar bedenkingen gaan over andere dingen. Over hoe ongemakkelijk feestjes zijn. Over rimpels, over hoe leuk het is bij de kippen. En, uiteraard, over haar hond.

Dat we ‘Cordelia’ voordien niet kenden, was een keuze. Wat we in de krant lazen, sprak ons niet echt aan. Haar alledaagse bedenkingen waren niet de onze. Om de een of andere reden ergerden we ons. De oorzaak daarvan ligt misschien in het feit dat wij geen vrouw, noch een jongedame zijn. Waren we toen de stereotiepe man, die schrik had van hoe het andere geslacht dacht, om dat dan eenvoudigweg te negeren? Wie zal het zeggen.

Nu, na het lezen van dit album, denken we anders. We geven toe dat ook wij Cordelia eigenlijk best sympathiek vinden. Haar kleine observaties zijn ook voor ons – nog altijd man – herkenbaar. Ook hoe Ilah alles op papier zet, waarderen we. Hoe ze niet altijd naar de clou zoekt, maar de dingen eenvoudigweg de ruimte geeft, werkt rustgevend. Deze strip is als dat tv-dekentje: een excuus om jezelf gezellig terug te trekken in herkenbaarheid.

Of we daarom nu grote fan zijn? Nee, dat ook weer niet. Qua tekeningen zijn we niet helemaal mee – ze staan vlot op papier, dat wel, en niemand kan de unieke Ilah-stijl negeren, maar ergens is het toch wat stijf. Ook de pagina-layout is niet helemaal wat we graag zien. Daarvoor is het te druk – met die vage achtergronden…

En net iets te vaak denken we tijdens het lezen aan hoe het had kunnen zijn. Dan dwalen onze gedachten af naar stripreeksen als ‘Peanuts’ en ‘Calvin & Hobbes’ en hoe deze net iets beter de normaalheid der dingen bezingen. Hoe die strips net dat ietsje meer nazinderen…

Maar ach, we zeiden het al, misschien zijn we niet het gewenste publiek – met al die mannelijke eigenschappen enzo…

Details Strips
Auteur: Ilah
Uitgeverij: Oogachtend
Jaar:
2018
Aantal pagina's:
64